Een Oankar, die oerenergie, verwesenlik deur die genade van die goddelike leermeester
Vaar Vier
Oankar wat in vorms omskep het, het lug, water en vuur geskep.
Toe het Hy die aarde en die lug geskei, het Hy twee vlamme son en maan tussen hulle in gegooi.
Verder het Hy die vier myne van die lewe geskep, Hy het vier-en-tagtig lacs spesies en hul dierekulels geskep.
In elke spesie word verder duisende wesens gebore.
Onder hulle almal is die menslike geboorte die seldsame een. Mens moet, in hierdie einste Geboorte, homself bevry deur oor te gee voor die Guru.
Mens moet na heilige gemeente gaan; die bewussyn moet saamgevoeg word in die woord van die Guru en kweek slegs 'n liefdevolle toewyding, 'n mens moet onderneem om die pad te volg wat deur die Guru gewys word.
Die man deur altruïs te word, word geliefd van die Guru.
Die aarde is die nederigste wat die ego vermy, ferm en standvastig is.
Diep gewortel in standvastigheid, dharma en tevredenheid bly dit rustig onder voete.
Deur aan die heilige voete van die heiliges te raak, word dit vroeër 'n halwe sent werd, word nou lacs werd.
In die reën van liefde word die aarde versadig van genot.
Slegs die nederiges word met heerlikheid versier en die aarde word versadig deur die beker van die liefde van die Here te drink.
Tussen die bont flora, soet en bitter smake en kleure op aarde, maai mens wat jy ook al saai.
Gurmukhs (in hul nederigheid soos die aarde) kry vrugte van genot.
Die menslike liggaam is soos as, maar daarin is die tong bewonderenswaardig (vir sy voordele).
Die oë sien vorms en kleure en die ore sorg vir die klanke- musikaal en andersins.
Neus is die woonplek van reuk en dus bly al hierdie vyf koeriers (van die liggaam) oorgegee aan hierdie plesier (en word futiel).
Onder hierdie almal is die voete op die laagste vlak geplaas en die verwerpende ego is gelukkig.
Die ware Guru verwyder die siekte van ego deur behandeling te gee.
Die ware dissipels van die Guru raak aan die voete en buig en hou by die instruksies van die Guru.
Hy wat nederig word en dood is vir alle begeertes, is die ware dissipel.
Die kleinste vinger word gerespekteer en versier deur dit die ring te laat dra.
Die druppel van die wolk is klein, maar dieselfde, maar om in die bek van die dop te kom, word 'n pêrel.
Die saffraanplant (Messua ferria) is klein, maar dieselfde versier die voorkop in die vorm van wydingsmerk.
Die filosoof se klip is klein maar verander legering van tagtig metale in goud.
In die kop van 'n klein slang bly die juweel wat mense verwonderd aanskou.
Van kwik word elikser voorberei wat van onskatbare waarde is.
Diegene wat ego vermy, laat hulle nooit raaksien nie.
Dit is 'n saak wat die moeite werd is om na te dink oor hoe vuur warm en waterkoud is.
Die vuur besoedel die gebou deur sy rook en water maak dit skoon. Hierdie feit vereis die leiding van Guru.
In die familie en dinastie van vuur is lamp, en aan water behoort 'n groter familie van lotus.
Dit is alombekend oor die hele wêreld dat mot van vuur hou (en verbrand word) en swartby is lief vir lotus (en daarin rus).
Die vuurvlam gaan op en tree soos 'n egoïs boosaardig op.
Water gaan na 'n lae vlak en het eienskappe van altruïsme.
Die Guru is lief vir hom wat van nature nederig bly.
Hoekom malder is die vinnige kleur en saffloer tydelik.
Die wortels van madder het in die aarde versprei, dit word eers uitgebring en in die put gesit en met houtstampers gestamp.
Dan word dit tot 'n swaar meule gemaal.
Dit ly verder die pyn om in water gekook en versier te word en dan versier dit net (met vinnige kleur) die klere van die geliefde.
Die saffloer kom uit die boonste gedeelte van die netelige onkruid Carthamus tinctoria en gee sy diep kleur.
Deur tert daarby te voeg, word die klere gekleur en dit bly net vir 'n paar dae gekleur.
Die laaggeborenes wen uiteindelik en die sogenaamde hoogs word verslaan.
Klein mier word bhringi ('n soort gonsende by) deur geselskap daarmee te hou.
Blykbaar lyk die spinnekop klein, maar dit bring uit en sluk (honderd meter se) gare.
Heuningby is klein, maar sy soet heuning word deur handelaars verkoop.
Sywurm is klein, maar die klere wat deur sy vesel gemaak word, word gedra en aangebied tydens die huwelik en ander seremonies.
Yogi's wat die klein towerballetjie in hul mond sit, word onsigbaar en gaan na die ver afgeleë plekke ongemerk.
Stringe klein pêrels en edelstene word deur konings en keisers gedra.
Verder word die wrongel gemaak deur 'n klein hoeveelheid stremsel in melk te meng (en so word botter verkry).
Gras word onder voete getrap maar die arme ding kla nooit nie.
Die koei terwyl hy gras eet, bly altruïsties en gee melk aan die armes.
Van melk word wrongel gemaak en dan van wrongel word botter en heerlike karringmelk ens voorberei.
Daarmee word botter (ghee) homs, yajnas en ander sosiale en godsdienstige rituele uitgevoer.
Dharma in die vorm van mitologiese bul dra geduldig en las van die aarde.
Elke kalf produseer duisende kalwers in alle lande.
Een grashalm het oneindige uitbreiding dws die nederigheid word die basis van die hele wêreld.
Klein sesamsaadjies het uitgespruit en dit het laag gebly en het homself nêrens genoem nie.
Wanneer dit by die geselskap van blomme gekom het, het dit vroeër geurloos geword, nou geurig.
Toe dit saam met blomme in breker fyngemaak is, het dit parfuumolie geword.
God, die reiniger van die onsuiweres, het so 'n wonderlike ding uitgevoer dat daardie geurige olie die koning plesier verskaf het toe dit op sy kop boodskap gegee is.
Toe dit in die lamp verbrand is, het dit bekend gestaan as kuldipak, die lamp van die dinastie het gewoonlik aangesteek om die laaste rites van die mens te voltooi.
Van lamp wat kolirium geword het, het dit in die oë saamgesmelt.
Dit het groot geword, maar het nooit toegelaat dat dit so genoem word nie.
Die katoensaad het homself met stof gemeng.
Uit daardie einste saad kom die katoenplant te voorskyn waarop die balletjies onbelemmerd glimlag.
Die katoen is deur die egreneringsmasjien en nadat dit gekaard is gegiet.
Deur rolle te maak en te spin, is die draad daarvan gemaak.
Toe is dit deur sy ketting en waft geweef en laat ly om in kokende ketel gekleur te word.
Die skêr het dit geknip en dit is met behulp van naald en draad vasgestik.
So het dit lap geword, die middel om ander se naaktheid te bedek.
Die saad van granaatjie versmelt in stof deur stof te word.
Dieselfde groen word versier deur blomme van dieprooi kleur.
Op boom groei duisende vrugte, elke vrug is lekkerder as 'n ander.
In elke vrug woon duisende sade wat deur een saad geproduseer word.
Aangesien daar geen tekort aan vrugte aan daardie boom is nie, is die gurmukh nooit op die punt om die genot van die vrugte van nektar te besef nie.
Met die pluk van die vrugte dra die boom weer en weer, bars in die lag meer vrugte.
So leer die groot Guru die weg van nederigheid.
Die stof van sand waarin goud gemeng is, word in 'n chemiese stof gehou.
Dan na was word die gouddeeltjies daaruit gehaal wat van milligram tot gram en meer weeg.
Gooi dan in die smeltkroes dit word gesmelt en tot die vreugde van die goudsmid word dit in klonte omskep.
Hy maak blare daarvan en die gebruik van chemikalieë was dit gelukkig.
Dan omskep dit in suiwer goud, word dit rats en waardig om deur toetssteen getoets te word.
Nou in die kruisement word dit in 'n muntstuk gevorm en bly gelukkig op die aambeeld selfs onder die hamerslae.
Dan word dit suiwer muhar, 'n goue muntstuk, word dit in die skatkis gestort, dws die goud wat in die stofdeeltjies was as gevolg van sy nederigheid, blyk uiteindelik 'n muntstuk van die skathuis te wees.
Vermenging met stof word die papawersaad een met stof.
Om 'n pragtige papawerplant te word, blom dit met bont blomme.
Sy blomknoppe wedywer met mekaar om mooi te lyk.
Eers ly daai papawer aan 'n lang doring maar neem daarna sirkelvormig die vorm van blaredak aan.
As dit in skywe gesny word, vloei sy sap van die kleur van bloed uit.
Dan in die partye, wat die beker van liefde word, word dit die oorsaak van aansluiting van bhog, genot, met die joga.
Sy verslaafdes kom na partytjies om dit te teug.
Vol sap (suikerriet) is lekker en of dit praat of nie, in beide die toestande is dit soet.
Dit luister nie na wat gesê word nie en sien nie wat sigbaar is nie, dws in die suikerrietveld kan 'n mens nie na ander luister nie en ook nie 'n persoon is daarin sigbaar nie.
Wanneer die knope van suikerriet in die vorm van saad in die aarde geplaas word, spruit dit uit.
Uit een suikerriet groei menige plant, elkeen lieflik van bo tot onder.
Dit word tussen twee silinderrolle gebreek weens sy soet sap.
Waardige mense gebruik dit op gunstige dae, terwyl die goddelose dit ook gebruik (deur wyn ens daaruit te berei) en vergaan.
Diegene wat die aard van suikerriet gekweek het, dit wil sê, verloor nie soetheid nie, al is hulle in gevaar, is inderdaad standvastige persone.
'n Lieflike druppel wolk val uit die lug en versagtende sy ego gaan in die mond van 'n skulp in die see.
Die dop, wat dadelik sy mond toemaak, duik af en verberg homself in die onderwêreld.
Sodra die slukkie die druppel in sy mond neem, gaan dit en steek dit in die gat weg (met die ondersteuning van 'n klip ens.).
Die duiker vang dit vas en dit laat hom ook vang vir die verkoop van altruïstiese sin.
Beheer deur die gevoel van welwillendheid word dit self op klip gebreek.
Deur goed of onwetend te weet, gee dit 'n gratis geskenk en bekeer dit nooit.
Enige skaars een kry so 'n geseënde lewe.
Met diamantboorstuk word die stuk diamant geleidelik gesny, dws met die diamantboorpunt van die Woord van die Guru word die verstand-diamant deurboor.
Met die draad (van liefde) word 'n pragtige string diamante voorberei.
In die heilige gemeente, saamsmeltende bewussyn in die Woord en vermyding van ego, word die verstand kalmeer.
Om die verstand te verower, moet 'n mens dit oorgee (voor die Guru) en die deugde van gurmukhs, die Guru-georiënteerdes, aanneem.
Hy behoort op die voete van heiliges te val, want selfs die koei wat wense gee (Kamadhenu) is nie gelyk aan die stof van die voete van heiliges nie.
Hierdie daad is niks anders as om die smaaklose klip te lek nie, alhoewel 'n magdom smake van soet sappe waarna 'n mens streef.
Skaars is die Sikh wat na die leringe van die Guru luister (en aanvaar).
Deur na die leringe van die Guru te luister, word die Sikh innerlik wys, hoewel hy blykbaar 'n eenvoudige lyk.
Hy hou met volle sorg sy bewussyn ingestel op die Woord en luister na niks behalwe die woorde van Guru nie.
Hy aanskou die ware Guru en sonder die geselskap van die heiliges voel hy homself blind en doof.
Die Guru se woord wat hy ontvang, is Vahiguru, die wonderlike Here, en bly stilweg gedompel in genot.
Hy buig op die voete en word (nederig) soos stof, wat die nektar van die voete (van die Here) afblaas.
Hy bly betrokke soos swart by in die lotusvoete (van die Guru) en dus bly hy in hierdie wêreldoseaan onbesmeer (deur sy water en stof).
Sy is lewe van 'n bevryde een tydens die lewe op aarde maw hy is 'n jivanmukt'.
Deur die klitser van selfs die hare van 'n mens se kop (die gurmukh) voor te berei, moet 'n mens dit op die voete van die heiliges swaai, dws hy moet uiters nederig wees.
As hy in die pelgrimsoord bad, moet hy die voete van die Guru was met trane van liefde.
Van swart kan sy hare grys word, maar as hy dan sy tyd oorweeg om te gaan (van hierdie wêreld) moet hy in sy hart die simbool (liefde) van die Here koester.
Wanneer 'n mens, wat aan die Goeroe se voete val, self stof word, dws ego heeltemal uit sy verstand verwyder, seën en verplig die ware Goeroe hom ook.
Hy moet swaan word en swart wysheid van kraai verlaat en moet self presteer en ander kry om pêrelagtige onskatbare dade te verrig.
Die leringe van die Guru is subtieler selfs as die hare self; die Sikh moet hulle altyd volg.
Die Sikhs van die Guru gaan oor die wêreld-oseaan op grond van hul beker vol liefde.
Fig is die kosmos vir die insek wat daarin woon.
Maar op boom groei miljoene vrugte wat verder vermeerder in ontelbare hoeveelhede.
Tuine is daar van talle bome en eweneens is miljoene tuine in die wêreld.
Miljoene heelalle is daar in een klein haartjie van God.
As daardie soort God Sy genade uitstort, eers dan kan 'n gurmukh die vreugde van die heilige gemeente geniet.
Eers dan op die voete val en stof word, kan die nederige homself vorm volgens die goddelike Wil (hukam) van die Here.
Eers wanneer ego uitgewis word, word hierdie feit besef en geïdentifiseer.
Bly onsigbaar vir twee dae, derde dag word die maan in 'n klein grootte gesien.
Mense, wat veronderstel is om die voorkop van Mahesa te versier, buig weer en weer daarvoor.
Wanneer dit al die sestien fases bereik het, dws op die volmaan nag, begin dit afneem en bereik weer die posisie van die eerste dag. Mense buig nou voor dit.
Nektar word deur sy strale besprinkel en dit besproei alle dorstige bome en landerye.
Vrede, tevredenheid en koelte, hierdie waardevolle juwele word daardeur geskenk.
In duisternis versprei dit lig en verskaf die draad van meditasie aan die chakor, die rooibeenpatrys.
Slegs deur sy ego uit te wis, word dit 'n onskatbare juweel.
Deur net nederig te word, kon Dhru die Here aanskou.
God, liefdevol vir die toegewydes, het hom ook omhels en egolose Dhruv het die hoogste glorie behaal.
In hierdie sterflike wêreld is hy bevryding gegun en toe is 'n stabiele plek in die lug aan hom gegee.
Maan, son en al die drie-en-dertig crores engele draai en wentel om hom.
Sy grootsheid is duidelik beskryf in die Vedas en Puranas.
Die verhaal van daardie ongemanifesteerde Here is uiters mistiek, onbeskryflik en bo alle gedagtes.
Net gurmukhs kan 'n blik op Hom kry.