پهرين مهل، بسنت:
بهار جي موسم، ڏاڍي وڻندڙ آهي.
اي پالڻھار جيڪي تو جي محبت سان ڀريل آھن، تنھنجو نالو خوشيءَ سان ڳائين.
ٻيو ڪنهن جي عبادت ڪريان؟ ڪنهن جي پيرن تي سجدو ڪريان؟ ||1||
مان تنهنجي ٻانهن جو ٻانهو آهيان، اي منهنجا مالڪ بادشاهه!
اي ڪائنات جي زندگي، توسان ملڻ جو ٻيو ڪو رستو ناهي. ||1||روڪ||
توهان وٽ صرف هڪ فارم آهي، ۽ اڃا تائين توهان وٽ بيشمار فارم آهن.
مون کي ڪنهن جي عبادت ڪرڻ گهرجي؟ مون کي ڪنهن جي اڳيان بخور ساڙڻ گهرجي؟
توهان جون حدون نه ملي سگهن ٿيون. ڪو به ان کي ڪيئن ڳولي سگهي ٿو؟
مان تنهنجي ٻانهن جو ٻانهو آهيان، اي منهنجا مالڪ بادشاهه! ||2||
سالن جا چڪر ۽ زيارت جا ماڳ تنهنجا آهن، اي رب.
تنهنجو نالو سچو آهي، اي عظيم رب خدا.
توهان جي رياست کي معلوم نه ٿو ڪري سگهجي، اي ابدي، غير تبديل ٿيندڙ رب خدا.
جيتوڻيڪ تون اڻڄاتل آهين، تنهن هوندي به اسان تنهنجو نالو ڳائيندا آهيون. ||3||
غريب نانڪ ڇا ٿو چئي؟
سڀ ماڻهو هڪ رب جي ساراهه ڪن ٿا.
نانڪ پنهنجو مٿو اهڙن ماڻهن جي پيرن تي رکي ٿو.
آءٌ قربان آهيان تنهنجي نالن تان، جيترا به آهن، اي پالڻهار. ||4||2||
بسنت موسم جي تبديلي ۽ بهار جي نئين ٿيڻ کي ظاهر ڪري ٿي. هي راگ ذهن کي حوصلا افزائي ڪري ٿو ته هو پنهنجي خود غرضي کي برش ڪري، جيئن بهار جي صفائي سڀني جالن کي هٽائي ٿي ۽ هڪ نئين شروعات پيدا ڪري ٿي. اُميد ۽ اُميد جا جذبا آهن هڪ نئين شروعات ۽ نئين چڪر جي شروعات. بهرحال، اهي جذبات موسم جي جسماني تبديلي تي منحصر نه آهن، پر هڪ اندروني ڪوشش جي حوصله افزائي ڪن ٿا.