पहिली मेहल, बसंत:
वसंत ऋतु, खूप आनंददायी, आला आहे.
हे परमेश्वरा, जे तुझ्यावर प्रेमाने रंगलेले आहेत, ते आनंदाने तुझे नामस्मरण कर.
मी आणखी कोणाची पूजा करावी? मी कोणाच्या चरणी नतमस्तक होऊ? ||1||
हे माझ्या सार्वभौम राजा, मी तुझ्या दासांचा दास आहे.
हे विश्वाच्या जीव, तुला भेटण्याचा दुसरा मार्ग नाही. ||1||विराम||
तुमच्याकडे फक्त एकच रूप आहे, आणि तरीही तुमचे असंख्य रूप आहेत.
मी कोणाची पूजा करावी? मी कोणाच्या आधी धूप जाळू?
तुमची मर्यादा सापडत नाही. त्यांना कोणी कसे शोधू शकेल?
हे माझ्या सार्वभौम राजा, मी तुझ्या दासांचा दास आहे. ||2||
हे परमेश्वरा, वर्षानुवर्षे आणि तीर्थक्षेत्रे तुझीच आहेत.
हे अतींद्रिय भगवंत, तुझे नाम खरे आहे.
हे शाश्वत, अपरिवर्तनीय भगवान देवा, तुझी अवस्था ओळखता येत नाही.
तू अनोळखी असलास तरी आम्ही तुझ्या नामाचा जप करतो. ||3||
बिचारे नानक काय म्हणतील?
सर्व लोक एकाच परमेश्वराची स्तुती करतात.
नानक अशा लोकांच्या पायावर डोके ठेवतात.
हे परमेश्वरा, जितके आहेत तितके मी तुझ्या नामाला अर्पण करतो. ||4||2||
बसंत म्हणजे ऋतू बदलणे आणि वसंत ऋतूची नवीनता. हा राग मनाला त्याचा स्वार्थ दूर करण्यासाठी प्रोत्साहित करतो, जसे स्प्रिंग-स्वच्छता सर्व जाळे काढून टाकते आणि नवीन सुरुवात करते. एक नवीन सुरुवात आणि नवीन चक्र सुरू होण्याची आशा आणि अपेक्षा या भावना आहेत. तथापि, या भावना ऋतूतील शारीरिक बदलांवर अवलंबून नसून बदल करण्याच्या अंतर्गत प्रयत्नांना प्रोत्साहन देतात.