मर्त्यः कतिपयान् दिनानि यावत् ढोलम् ताडयति, ततः सः प्रस्थातुमर्हति ।
एतावता धनेन नगदेन च दग्धनिधिना च, अद्यापि, सः किमपि स्वेन सह नेतुं न शक्नोति। ||१||विराम||
द्वारे उपविश्य तस्य भार्या रोदिति विलपति च; तस्य माता तस्य सह बाह्यद्वारं प्रति गच्छति।
सर्वे जनाः बन्धुजनाः च मिलित्वा श्मशानस्थानं गच्छन्ति, परन्तु हंस-आत्मा एकान्ते एव गृहं गन्तव्यम् । ||१||
तानि बालकानि, तत् धनं, तत् पुरं पुरं च - स पुनः तान् द्रष्टुं न आगमिष्यति।
कबीरः वदति, किमर्थं भगवन्तं न ध्यासि? भवतः जीवनं व्यर्थं स्खलितं भवति! ||२||६||
केदारः आत्मानः यथार्थं चरित्रं स्वभावं च मनः व्यञ्जयति, अवगतं च करोति। एतत् प्रामाणिकता, अखण्डता, सत्यता च इति भावानाम् व्यावहारिकरूपेण, पालनीयरूपेण च बोधयति । एषः उपायः आत्मानः चरित्रं प्रकाशयति स्मरणीयः च भवति, येन मनः जागरूकं भवति, निन्दनीयतां न उत्तेजयति।