ਚਾਰਿ ਦਿਨ ਅਪਨੀ ਨਉਬਤਿ ਚਲੇ ਬਜਾਇ ॥
चारि दिन अपनी नउबति चले बजाइ ॥

मर्त्यः कतिपयान् दिनानि यावत् ढोलम् ताडयति, ततः सः प्रस्थातुमर्हति ।

ਇਤਨਕੁ ਖਟੀਆ ਗਠੀਆ ਮਟੀਆ ਸੰਗਿ ਨ ਕਛੁ ਲੈ ਜਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
इतनकु खटीआ गठीआ मटीआ संगि न कछु लै जाइ ॥१॥ रहाउ ॥

एतावता धनेन नगदेन च दग्धनिधिना च, अद्यापि, सः किमपि स्वेन सह नेतुं न शक्नोति। ||१||विराम||

ਦਿਹਰੀ ਬੈਠੀ ਮਿਹਰੀ ਰੋਵੈ ਦੁਆਰੈ ਲਉ ਸੰਗਿ ਮਾਇ ॥
दिहरी बैठी मिहरी रोवै दुआरै लउ संगि माइ ॥

द्वारे उपविश्य तस्य भार्या रोदिति विलपति च; तस्य माता तस्य सह बाह्यद्वारं प्रति गच्छति।

ਮਰਹਟ ਲਗਿ ਸਭੁ ਲੋਗੁ ਕੁਟੰਬੁ ਮਿਲਿ ਹੰਸੁ ਇਕੇਲਾ ਜਾਇ ॥੧॥
मरहट लगि सभु लोगु कुटंबु मिलि हंसु इकेला जाइ ॥१॥

सर्वे जनाः बन्धुजनाः च मिलित्वा श्मशानस्थानं गच्छन्ति, परन्तु हंस-आत्मा एकान्ते एव गृहं गन्तव्यम् । ||१||

ਵੈ ਸੁਤ ਵੈ ਬਿਤ ਵੈ ਪੁਰ ਪਾਟਨ ਬਹੁਰਿ ਨ ਦੇਖੈ ਆਇ ॥
वै सुत वै बित वै पुर पाटन बहुरि न देखै आइ ॥

तानि बालकानि, तत् धनं, तत् पुरं पुरं च - स पुनः तान् द्रष्टुं न आगमिष्यति।

ਕਹਤੁ ਕਬੀਰੁ ਰਾਮੁ ਕੀ ਨ ਸਿਮਰਹੁ ਜਨਮੁ ਅਕਾਰਥੁ ਜਾਇ ॥੨॥੬॥
कहतु कबीरु रामु की न सिमरहु जनमु अकारथु जाइ ॥२॥६॥

कबीरः वदति, किमर्थं भगवन्तं न ध्यासि? भवतः जीवनं व्यर्थं स्खलितं भवति! ||२||६||

Sri Guru Granth Sahib
शब्दस्य सूचना

शीर्षकम्: राग केदारा
लेखकः: भगत कबीर
पुटः: 1124
पङ्क्तिसङ्ख्या: 9 - 12

राग केदारा

केदारः आत्मानः यथार्थं चरित्रं स्वभावं च मनः व्यञ्जयति, अवगतं च करोति। एतत् प्रामाणिकता, अखण्डता, सत्यता च इति भावानाम् व्यावहारिकरूपेण, पालनीयरूपेण च बोधयति । एषः उपायः आत्मानः चरित्रं प्रकाशयति स्मरणीयः च भवति, येन मनः जागरूकं भवति, निन्दनीयतां न उत्तेजयति।