Mae'r marwol yn curo'r drwm am ychydig ddyddiau, ac yna mae'n rhaid iddo ymadael.
Gyda chymaint o gyfoeth ac arian parod a thrysor claddedig, eto, ni all fynd ag unrhyw beth gydag ef. ||1||Saib||
Yn eistedd ar y trothwy, ei wraig yn wylo ac yn wylo; mae ei fam yn mynd gydag ef i'r porth allanol.
Mae'r holl bobl a pherthnasau gyda'i gilydd yn mynd i'r amlosgfa, ond rhaid i'r alarch-enaid fynd adref ar ei ben ei hun. ||1||
Y plant hynny, y cyfoeth hwnnw, y ddinas a'r dref honno - ni ddaw i'w gweld eto.
medd Cabeer, Paham na fyfyriwch ar yr Arglwydd? Mae eich bywyd yn llithro i ffwrdd yn ddiwerth! ||2||6||
Mae Kedara yn mynegi ac yn gwneud y meddwl yn ymwybodol o wir gymeriad a natur yr enaid. Mae'n cyfleu emosiynau gonestrwydd, uniondeb a geirwiredd mewn ffordd ymarferol a gofalgar. Mae'r dull hwn yn amlygu cymeriad yr enaid ac yn gofiadwy, fel bod y meddwl yn cael ei wneud yn ymwybodol, heb ennyn sinigiaeth.