انسان ڪجهه ڏينهن لاءِ ڊرم وڄائي ٿو، ۽ پوءِ هن کي وڃڻو پوندو.
ايتري دولت ۽ نقدي ۽ دفن ٿيل خزاني جي باوجود، هو پاڻ سان گڏ ڪجهه به کڻي نٿو سگهي. ||1||روڪ||
تخت تي ويٺي، سندس زال روئي ٿي ۽ روئي ٿي؛ هن جي ماءُ هن سان گڏ ٻاهرئين دروازي تائين پهتي.
سڀ ماڻهو ۽ مائٽ گڏجي قبرستان ڏانهن ويندا آهن، پر سوان روح کي اڪيلو گهر وڃڻ گهرجي. ||1||
اُهي ٻار، اُها دولت، اُها شهر ۽ اُهي شهر، اُهي وري کين ڏسڻ نه ايندا.
ڪبير چوي ٿو، تون رب جو غور ڇو نٿو ڪرين؟ توهان جي زندگي بيڪار ٿي چڪي آهي! ||2||6||
ڪيدار بيان ڪري ٿو ۽ ذهن کي روح جي حقيقي ڪردار ۽ فطرت کان واقف ڪري ٿو. اهو ايمانداري، سالميت ۽ سچائي جي جذبات کي عملي ۽ پرواهه انداز ۾ پهچائي ٿو. اهو طريقو روح جي ڪردار کي نمايان ڪري ٿو ۽ يادگار آهي، انهي ڪري ذهن کي باخبر ڪيو وڃي ٿو، بغير ڪنهن سنسڪرت پيدا ڪرڻ جي.