ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ਬਾਰਹ ਮਾਹਾ ਮਾਂਝ ਮਹਲਾ ੫ ਘਰੁ ੪ ॥
baarah maahaa maanjh mahalaa 5 ghar 4 |باره مها ~ ٻارهن مهينا: ماه، پنجون مهل، چوٿون بيت:
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
ਕਿਰਤਿ ਕਰਮ ਕੇ ਵੀਛੁੜੇ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਮੇਲਹੁ ਰਾਮ ॥
kirat karam ke veechhurre kar kirapaa melahu raam |اسان جي ڪيل عملن جي ڪري، اسان توکان جدا ٿي ويا آهيون. مهرباني ڪري پنهنجي رحمت ڏيکاري، ۽ اسان کي پنهنجي پاڻ سان گڏ، رب.
ਚਾਰਿ ਕੁੰਟ ਦਹ ਦਿਸ ਭ੍ਰਮੇ ਥਕਿ ਆਏ ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਸਾਮ ॥
chaar kuntt dah dis bhrame thak aae prabh kee saam |اسان ڌرتيءَ جي چئني ڪنڊن ۽ ڏهن طرفن ڏانهن ڀڄڻ کان بيزار ٿي ويا آهيون. اسان تنهنجي حرم ۾ آيا آهيون، خدا.
ਧੇਨੁ ਦੁਧੈ ਤੇ ਬਾਹਰੀ ਕਿਤੈ ਨ ਆਵੈ ਕਾਮ ॥
dhen dudhai te baaharee kitai na aavai kaam |کير کان سواء، هڪ ڳئون بي مقصد ڪم ڪري ٿي.
ਜਲ ਬਿਨੁ ਸਾਖ ਕੁਮਲਾਵਤੀ ਉਪਜਹਿ ਨਾਹੀ ਦਾਮ ॥
jal bin saakh kumalaavatee upajeh naahee daam |پاڻي کان سواء، فصل سڪي ويندو، ۽ اهو سٺو اگهه نه آڻيندو.
ਹਰਿ ਨਾਹ ਨ ਮਿਲੀਐ ਸਾਜਨੈ ਕਤ ਪਾਈਐ ਬਿਸਰਾਮ ॥
har naah na mileeai saajanai kat paaeeai bisaraam |جيڪڏهن اسان کي رب، اسان جو دوست نه ملندو ته اسان کي آرام جي جاء ڪيئن ملندي؟
ਜਿਤੁ ਘਰਿ ਹਰਿ ਕੰਤੁ ਨ ਪ੍ਰਗਟਈ ਭਠਿ ਨਗਰ ਸੇ ਗ੍ਰਾਮ ॥
jit ghar har kant na pragattee bhatth nagar se graam |اهي گهر، اهي دليون، جن ۾ رب پاڪ ظاهر نه آهي- اهي شهر ۽ ڳوٺ ٻرندڙ ڀتين وانگر آهن.
ਸ੍ਰਬ ਸੀਗਾਰ ਤੰਬੋਲ ਰਸ ਸਣੁ ਦੇਹੀ ਸਭ ਖਾਮ ॥
srab seegaar tanbol ras san dehee sabh khaam |سڀ سينگار، ساهه کي مٺو ڪرڻ لاءِ چبوترو چبائڻ، ۽ خود جسم، سڀ بيڪار ۽ بيڪار آهن.
ਪ੍ਰਭ ਸੁਆਮੀ ਕੰਤ ਵਿਹੂਣੀਆ ਮੀਤ ਸਜਣ ਸਭਿ ਜਾਮ ॥
prabh suaamee kant vihooneea meet sajan sabh jaam |خدا کان سواءِ، اسان جو مڙس، اسان جو پالڻھار ۽ پالڻھار، سڀ دوست ۽ ساٿي موت جي رسول وانگر آھن.
ਨਾਨਕ ਕੀ ਬੇਨੰਤੀਆ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਦੀਜੈ ਨਾਮੁ ॥
naanak kee benanteea kar kirapaa deejai naam |هي نانڪ جي دعا آهي: "مهرباني ڪري پنهنجي رحم ڪر، ۽ پنهنجو نالو عطا ڪر.
ਹਰਿ ਮੇਲਹੁ ਸੁਆਮੀ ਸੰਗਿ ਪ੍ਰਭ ਜਿਸ ਕਾ ਨਿਹਚਲ ਧਾਮ ॥੧॥
har melahu suaamee sang prabh jis kaa nihachal dhaam |1|اي منهنجا مالڪ ۽ مالڪ، مهرباني ڪري مون کي پنهنجي پاڻ سان گڏ، اي خدا، پنهنجي حضور جي ابدي محل ۾." ||1||
ਚੇਤਿ ਗੋਵਿੰਦੁ ਅਰਾਧੀਐ ਹੋਵੈ ਅਨੰਦੁ ਘਣਾ ॥
chet govind araadheeai hovai anand ghanaa |چيٽ جي مهيني ۾، رب العالمين جو ذڪر ڪرڻ سان، هڪ تمام گهڻي ۽ گهري خوشي پيدا ٿئي ٿي.
ਸੰਤ ਜਨਾ ਮਿਲਿ ਪਾਈਐ ਰਸਨਾ ਨਾਮੁ ਭਣਾ ॥
sant janaa mil paaeeai rasanaa naam bhanaa |عاجز بزرگن سان ملڻ سان، رب ملي ٿو، جيئن اسين پنهنجي زبان سان سندس نالو ڳائيندا آهيون.
ਜਿਨਿ ਪਾਇਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਪਣਾ ਆਏ ਤਿਸਹਿ ਗਣਾ ॥
jin paaeaa prabh aapanaa aae tiseh ganaa |جن کي خدا مليو آهي انهن جو هن دنيا ۾ اچڻ آهي.
ਇਕੁ ਖਿਨੁ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਜੀਵਣਾ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਜਣਾ ॥
eik khin tis bin jeevanaa birathaa janam janaa |جيڪي هن کان سواءِ رهن ٿا، هڪ پل لاءِ به- انهن جي زندگي بيڪار ٿي وڃي ٿي.
ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਪੂਰਿਆ ਰਵਿਆ ਵਿਚਿ ਵਣਾ ॥
jal thal maheeal pooriaa raviaa vich vanaa |رب مڪمل طور تي پاڻي، زمين، ۽ سڀني خلا ۾ پکڙيل آهي. هو ٻيلن ۾ به سمايل آهي.
ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਚਿਤਿ ਨ ਆਵਈ ਕਿਤੜਾ ਦੁਖੁ ਗਣਾ ॥
so prabh chit na aavee kitarraa dukh ganaa |جيڪي خدا کي ياد نٿا ڪن، انهن کي ڪيترو نه ڏک ٿيندو!
ਜਿਨੀ ਰਾਵਿਆ ਸੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤਿੰਨਾ ਭਾਗੁ ਮਣਾ ॥
jinee raaviaa so prabhoo tinaa bhaag manaa |جيڪي پنھنجي خدا تي رھندا آھن تن کي وڏي خوش نصيبي آھي.
ਹਰਿ ਦਰਸਨ ਕੰਉ ਮਨੁ ਲੋਚਦਾ ਨਾਨਕ ਪਿਆਸ ਮਨਾ ॥
har darasan knau man lochadaa naanak piaas manaa |منهنجو ذهن رب جي درشن جي برڪت وارو نظارو ڳولي ٿو. اي نانڪ، منهنجو دماغ ڏاڍو اڃيو آهي!
ਚੇਤਿ ਮਿਲਾਏ ਸੋ ਪ੍ਰਭੂ ਤਿਸ ਕੈ ਪਾਇ ਲਗਾ ॥੨॥
chet milaae so prabhoo tis kai paae lagaa |2|مان ان جي پيرن کي ڇهان ٿو، جيڪو چنڊ جي مهيني ۾ مون کي خدا سان ملايو. ||2||
ਵੈਸਾਖਿ ਧੀਰਨਿ ਕਿਉ ਵਾਢੀਆ ਜਿਨਾ ਪ੍ਰੇਮ ਬਿਛੋਹੁ ॥
vaisaakh dheeran kiau vaadteea jinaa prem bichhohu |ويساخ جي مهيني ۾، ڪنوار ڪيئن صبر ڪري؟ هوءَ پنهنجي محبوب کان جدا ٿي وئي.
ਹਰਿ ਸਾਜਨੁ ਪੁਰਖੁ ਵਿਸਾਰਿ ਕੈ ਲਗੀ ਮਾਇਆ ਧੋਹੁ ॥
har saajan purakh visaar kai lagee maaeaa dhohu |هن رب کي وساري ڇڏيو آهي، پنهنجي زندگي جي ساٿي، پنهنجي مالڪ کي. هوءَ مايا سان جڙي وئي آهي، جيڪا فريب آهي.
ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਨ ਸੰਗਿ ਧਨਾ ਹਰਿ ਅਵਿਨਾਸੀ ਓਹੁ ॥
putr kalatr na sang dhanaa har avinaasee ohu |نه پٽ، نه زال، نه مال توهان سان گڏ هلندا - صرف ابدي رب.
ਪਲਚਿ ਪਲਚਿ ਸਗਲੀ ਮੁਈ ਝੂਠੈ ਧੰਧੈ ਮੋਹੁ ॥
palach palach sagalee muee jhootthai dhandhai mohu |ڪوڙي مشغلن جي محبت ۾ ڦاٿل ۽ جڪڙيل سڄي دنيا فنا ٿي رهي آهي.
ਇਕਸੁ ਹਰਿ ਕੇ ਨਾਮ ਬਿਨੁ ਅਗੈ ਲਈਅਹਿ ਖੋਹਿ ॥
eikas har ke naam bin agai leeeh khohi |هڪ رب جي نالي کان سواءِ، اهي آخرت ۾ پنهنجي جان وڃائي ويٺا آهن.
ਦਯੁ ਵਿਸਾਰਿ ਵਿਗੁਚਣਾ ਪ੍ਰਭ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
day visaar viguchanaa prabh bin avar na koe |ٻاجھاري پالڻھار کي وساري، برباد ٿي ويا. خدا کان سواءِ ٻيو ڪو به ڪونهي.
ਪ੍ਰੀਤਮ ਚਰਣੀ ਜੋ ਲਗੇ ਤਿਨ ਕੀ ਨਿਰਮਲ ਸੋਇ ॥
preetam charanee jo lage tin kee niramal soe |خالص انهن جي شهرت آهي جيڪي محبوب جي پيرن سان لڳل آهن.
ਨਾਨਕ ਕੀ ਪ੍ਰਭ ਬੇਨਤੀ ਪ੍ਰਭ ਮਿਲਹੁ ਪਰਾਪਤਿ ਹੋਇ ॥
naanak kee prabh benatee prabh milahu paraapat hoe |نانڪ خدا کي هي دعا ڪري ٿو: "مهرباني ڪري، اچو ۽ مون کي پاڻ سان گڏ ڪريو."
ਵੈਸਾਖੁ ਸੁਹਾਵਾ ਤਾਂ ਲਗੈ ਜਾ ਸੰਤੁ ਭੇਟੈ ਹਰਿ ਸੋਇ ॥੩॥
vaisaakh suhaavaa taan lagai jaa sant bhettai har soe |3|ويساخ جو مهينو سهڻو ۽ وڻندڙ هوندو آهي، جڏهن سائين مون کي رب سان ملڻ جو سبب بڻائيندو آهي. ||3||
ਹਰਿ ਜੇਠਿ ਜੁੜੰਦਾ ਲੋੜੀਐ ਜਿਸੁ ਅਗੈ ਸਭਿ ਨਿਵੰਨਿ ॥
har jetth jurrandaa lorreeai jis agai sabh nivan |جيت جي مهيني ۾، ڪنوار کي رب سان ملڻ جي آرزو هوندي آهي. سڀ سندس اڳيان سجدو ڪن ٿا.
ਹਰਿ ਸਜਣ ਦਾਵਣਿ ਲਗਿਆ ਕਿਸੈ ਨ ਦੇਈ ਬੰਨਿ ॥
har sajan daavan lagiaa kisai na deee ban |جنهن رب جي پوشاڪ کي پڪڙيو، سچو دوست، ان کي ڪو به غلاميءَ ۾ رکي نٿو سگهي.
ਮਾਣਕ ਮੋਤੀ ਨਾਮੁ ਪ੍ਰਭ ਉਨ ਲਗੈ ਨਾਹੀ ਸੰਨਿ ॥
maanak motee naam prabh un lagai naahee san |خدا جو نالو جواهر، موتي. اهو چوري يا کڻي نه ٿو سگهجي.
ਰੰਗ ਸਭੇ ਨਾਰਾਇਣੈ ਜੇਤੇ ਮਨਿ ਭਾਵੰਨਿ ॥
rang sabhe naaraaeinai jete man bhaavan |رب ۾ سڀ خوشيون آهن جيڪي ذهن کي خوش ڪن ٿيون.
ਜੋ ਹਰਿ ਲੋੜੇ ਸੋ ਕਰੇ ਸੋਈ ਜੀਅ ਕਰੰਨਿ ॥
jo har lorre so kare soee jeea karan |جيئن رب چاهي ٿو، تيئن ڪم ڪري ٿو، ۽ ائين ئي سندس مخلوق عمل ڪري ٿي.
ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਕੀਤੇ ਆਪਣੇ ਸੇਈ ਕਹੀਅਹਿ ਧੰਨਿ ॥
jo prabh keete aapane seee kaheeeh dhan |اُهي ئي سڳورا سڏجن ٿا، جن کي خدا پنهنجو بنايو آهي.
ਆਪਣ ਲੀਆ ਜੇ ਮਿਲੈ ਵਿਛੁੜਿ ਕਿਉ ਰੋਵੰਨਿ ॥
aapan leea je milai vichhurr kiau rovan |جيڪڏهن ماڻهو پنهنجي ڪوششن سان رب سان ملي سگهي ٿو ته پوءِ جدائي جي درد ۾ روئي ڇو؟
ਸਾਧੂ ਸੰਗੁ ਪਰਾਪਤੇ ਨਾਨਕ ਰੰਗ ਮਾਣੰਨਿ ॥
saadhoo sang paraapate naanak rang maanan |ساد سنگت ۾ هن سان ملاقات، اي نانڪ، پاڪ جي صحبت ۾، آسماني نعمت حاصل ٿئي ٿي.
ਹਰਿ ਜੇਠੁ ਰੰਗੀਲਾ ਤਿਸੁ ਧਣੀ ਜਿਸ ਕੈ ਭਾਗੁ ਮਥੰਨਿ ॥੪॥
har jetth rangeelaa tis dhanee jis kai bhaag mathan |4|جيت جي مهيني ۾ هن کي چنچل مڙس رب ملندو آهي، جنهن جي پيشاني تي اهڙي سٺي قسمت لکيل هوندي آهي. ||4||
ਆਸਾੜੁ ਤਪੰਦਾ ਤਿਸੁ ਲਗੈ ਹਰਿ ਨਾਹੁ ਨ ਜਿੰਨਾ ਪਾਸਿ ॥
aasaarr tapandaa tis lagai har naahu na jinaa paas |عاشور جو مهينو گرم لڳي ٿو، انهن کي جيڪي پنهنجي مڙس جي ويجهو نه آهن.
ਜਗਜੀਵਨ ਪੁਰਖੁ ਤਿਆਗਿ ਕੈ ਮਾਣਸ ਸੰਦੀ ਆਸ ॥
jagajeevan purakh tiaag kai maanas sandee aas |انهن خدا کي ڇڏي ڏنو آهي بنيادي وجود، دنيا جي زندگي، ۽ اهي صرف انسانن تي ڀروسو ڪرڻ آيا آهن.
ਦੁਯੈ ਭਾਇ ਵਿਗੁਚੀਐ ਗਲਿ ਪਈਸੁ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ ॥
duyai bhaae vigucheeai gal pees jam kee faas |دوئيءَ جي محبت ۾، ڀُڻ ڀُڻ ناس ٿئي ٿو. هن جي ڳچيءَ ۾ موت جو ڦڙو لڳل آهي.
ਜੇਹਾ ਬੀਜੈ ਸੋ ਲੁਣੈ ਮਥੈ ਜੋ ਲਿਖਿਆਸੁ ॥
jehaa beejai so lunai mathai jo likhiaas |جيئن پوکيندؤ، تيئن پوکيندؤ. توهان جي قسمت توهان جي پيشاني تي لکيل آهي.
ਰੈਣਿ ਵਿਹਾਣੀ ਪਛੁਤਾਣੀ ਉਠਿ ਚਲੀ ਗਈ ਨਿਰਾਸ ॥
rain vihaanee pachhutaanee utth chalee gee niraas |زندگيءَ جي رات گذري ويندي آهي ۽ آخر ۾ پشيماني ۽ پشيمانيءَ ۾ ايندي آهي ۽ پوءِ ڪا به اميد نه رکندي آهي.
ਜਿਨ ਕੌ ਸਾਧੂ ਭੇਟੀਐ ਸੋ ਦਰਗਹ ਹੋਇ ਖਲਾਸੁ ॥
jin kau saadhoo bhetteeai so daragah hoe khalaas |جيڪي پاڪ بزرگن سان ملن ٿا سي رب جي درٻار ۾ آزاد ٿين ٿا.
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਭ ਆਪਣੀ ਤੇਰੇ ਦਰਸਨ ਹੋਇ ਪਿਆਸ ॥
kar kirapaa prabh aapanee tere darasan hoe piaas |مون تي رحم ڪر، اي خدا. مان تنهنجي درشن جي برڪت واري نظر لاءِ اڃايل آهيان.
ਪ੍ਰਭ ਤੁਧੁ ਬਿਨੁ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥
prabh tudh bin doojaa ko nahee naanak kee aradaas |توکان سواءِ، خدا، ٻيو ڪوبه ڪونهي. هي نانڪ جي عاجز دعا آهي.
ਆਸਾੜੁ ਸੁਹੰਦਾ ਤਿਸੁ ਲਗੈ ਜਿਸੁ ਮਨਿ ਹਰਿ ਚਰਣ ਨਿਵਾਸ ॥੫॥
aasaarr suhandaa tis lagai jis man har charan nivaas |5|عاشور جو مهينو خوشگوار آهي، جڏهن رب جا پير ذهن ۾ رهندا آهن. ||5||
ਸਾਵਣਿ ਸਰਸੀ ਕਾਮਣੀ ਚਰਨ ਕਮਲ ਸਿਉ ਪਿਆਰੁ ॥
saavan sarasee kaamanee charan kamal siau piaar |ساوڻ جي مهيني ۾، روح جي ڪنوار خوش ٿيندي آهي، جيڪڏهن هوء رب جي لوٽس پيرن سان پيار ڪري ٿي.
ਮਨੁ ਤਨੁ ਰਤਾ ਸਚ ਰੰਗਿ ਇਕੋ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰੁ ॥
man tan rataa sach rang iko naam adhaar |هن جو دماغ ۽ جسم سچي جي محبت سان ڀريل آهي. سندس نالو ئي سندس سهارو آهي.
راگ ماجھ
راگ ماجھ کي پنجين سک گرو (شري گرو ارجن ديو جي) ترتيب ڏنو هو. راگ جو بنياد پنجابي لوڪ موسيقيءَ ۾ آهي ۽ ان جو جوهر ماجھا علائقي جي ’آشين‘ جي روايتن کان متاثر هو؛ ڪنهن پياري جي واپسيءَ لاءِ انتظار ۽ تڙپ جي راند، هن راڳ جي جذبن کي اڪثر هڪ ماءُ سان ڀيٽيو ويو آهي، جيڪو پنهنجي ٻار جي واپسيءَ جي انتظار ۾ ڊگهي عرصي کان پوءِ. هن کي ٻار جي واپسي جي اميد ۽ اميد آهي، جيتوڻيڪ ساڳئي وقت هوء دردناڪ طور تي انهن جي واپسي جي غير يقيني صورتحال کان واقف آهي. هي راگ انتهائي پيار جي جذبي کي زنده ڪري ٿو ۽ ان کي علحدگيءَ جي غم ۽ اذيت سان اجاگر ڪيو ويو آهي.