گوري، پهرين مهل:
استغفار ڪرڻ ئي اصل روزو، نيڪ اخلاق ۽ قناعت آهي.
مون کي بيماري نه ايندي آهي ۽ نه موت جو درد.
مان آزاد ٿي چڪو آهيان، ۽ خدا ۾ جذب ٿي چڪو آهيان، جنهن جو ڪوبه روپ يا خاصيت ناهي. ||1||
يوگي کي ڪهڙو خوف آهي؟
رب وڻن ۽ ٻوٽن جي وچ ۾ آهي، گهر جي اندر ۽ ٻاهر پڻ. ||1||روڪ||
يوگيس بي خوف، بي عيب رب تي غور ڪن ٿا.
اُهي رات ڏينهن جاڳندا رهن ٿا، سچي رب جي محبت ۾ جڪڙندا رهن ٿا.
اهي يوگيا منهنجي ذهن کي وڻندڙ آهن. ||2||
موت جو ڦل خدا جي باهه سان ساڙيو وڃي ٿو.
وڏي ڄمار، موت ۽ غرور کي فتح ڪيو وڃي ٿو.
اُهي تري پار ڪن ٿا، ۽ پنهنجن ابن ڏاڏن کي به بچائين ٿا. ||3||
جيڪي سچا گرو جي خدمت ڪن ٿا، سي يوگي آهن.
جيڪي الله جي خوف ۾ غرق رهن ٿا اهي بي خوف ٿي وڃن ٿا.
اهي ائين ٿي ويندا آهن جيئن اهي خدمت ڪندا آهن. ||4||
نالو انسان کي پاڪ ۽ بي خوف بڻائي ٿو.
اهو بي بي کي سڀني جو مالڪ بڻائي ٿو. مان مٿس قربان آهيان.
اهڙو ماڻهو وري جنم نه وٺندو آهي. هو خدا جي شان کي ڳائي ٿو. ||5||
باطن ۽ ٻاهران، هو هڪ رب کي ڄاڻي ٿو.
گرو جي ڪلام جي ذريعي، هو پاڻ کي محسوس ڪري ٿو.
هو رب جي درٻار ۾ سچي شبد جو بينر ۽ نشان رکي ٿو. ||6||
جيڪو شبد ۾ مري ٿو سو پنهنجي گهر ۾ ئي رهي ٿو.
هو نه ٿو اچي يا وري اوتار ۾ وڃي ٿو، ۽ هن جون اميدون ماتحت آهن.
گرو جي ڪلام جي ذريعي، هن جي دل جي لوٽس ڦلجي ٿي. ||7||
جيڪو به ڏسجي ٿو، سو اميد ۽ نا اميديءَ ۾ ڦاٿل آهي،
جنسي خواهش، ڪاوڙ، فساد، بک ۽ اڃ.
اي نانڪ، اُهي جدا جدا رهاڪو جيڪي رب سان ملن ٿا، تمام گهٽ آهن. ||8||7||
گوري هڪ موڊ ٺاهي ٿو جتي ٻڌندڙ کي حوصلا افزائي ڪئي وئي آهي ته هو هڪ مقصد حاصل ڪرڻ لاء سخت ڪوشش ڪري. بهرحال، راگ پاران ڏنل حوصلا افزائي انا کي وڌائڻ جي اجازت نه ڏيندا آهن. تنهن ڪري اهو ماحول پيدا ڪري ٿو جتي ٻڌندڙ کي همٿايو وڃي ٿو، پر اڃا تائين مغرور ۽ خود اهم ٿيڻ کان روڪيو وڃي ٿو.