बिलावल, पंचम मेहलः १.
शरीरं मनः धनं सर्वं च भगवते समर्पयामि।
का सा प्रज्ञा, येन अहं भगवतः नाम हर हर इति जपं कर्तुं आगच्छामि। ||१||
आशां पोषयन् अहं ईश्वरं याचयितुम् आगतः।
पश्यन् त्वां हृदयाङ्गणं मे अलंकृतम् । ||१||विराम||
अनेकविधिं प्रयतमानोऽहं भगवन्तं गभीरं चिन्तयामि ।
साधसंगते पवित्रसङ्घे एतत् मनः उद्धारं प्राप्नोति। ||२||
न मे बुद्धिः, न प्रज्ञा, न च सामान्यबुद्धिः, न चतुरता।
अहं त्वां मिलति, यदि त्वं मां त्वां मिलितुं नयसि । ||३||
मम नेत्राणि सन्तुष्टानि सन्ति, ईश्वरस्य दर्शनस्य धन्यदृष्टिं दृष्ट्वा।
कथयति नानकः, एतादृशं जीवनं फलप्रदं फलप्रदं च भवति। ||४||४||९||
बिलावल् लक्ष्यं प्राप्य लक्ष्यं प्राप्त्वा वा महता सुखस्य भावाः बोधयति । इदं पूर्णतायाः, सन्तुष्टेः, आनन्दस्य च प्रचण्डः भावः, यः तदा अनुभव्यते यदा सिद्धयः भवतः अतीव महत्त्वपूर्णाः प्रियाः च भवन्ति । अनुभूतं सुखं उच्चैः हसितुं इव भवति, योजना वा किमपि गुप्तं प्रेरणा वा नास्ति; इदं केवलं उपलब्धेः भावात् उत्पद्यमानस्य हृदयस्य सुखस्य स्वाभाविकं अभिव्यक्तिः एव।