سالڪ، پنجون مهل:
مهرباني ڪري پنهنجو فضل ڪر، اي مهربان رب؛ مهرباني ڪري مون کي معاف ڪر.
ھميشہ ۽ ھميشه، مان توھان جو نالو ڳائيندو آھيان. مان سچي گرو جي پيرن تي ڪريان ٿو.
مهرباني ڪري، منهنجي ذهن ۽ جسم ۾ رهو، ۽ منهنجي مصيبت کي ختم ڪريو.
مھرباني ڪري مون کي پنھنجو ھٿ ڏي، ۽ مون کي بچايو، اھو خوف مون کي متاثر نه ڪري.
ڇا مان ڏينهن رات تنهنجي شان جا گيت ڳايان. مھرباني ڪري مون کي ھن ڪم لاءِ موڪليو.
عاجز سنتن سان صحبت ڪرڻ سان انا پرستي جي بيماري ختم ٿي ويندي آهي.
هڪڙو پالڻهار ۽ مالڪ هر جڳهه تي پکڙيل آهي.
گروءَ جي مهربانيءَ سان، مون کي سچ پچ سچ پچ مليو آهي.
مهرباني ڪري مون کي پنهنجي مهرباني، اي مهربان رب، ۽ مون کي پنهنجي حمد سان برڪت ڪر.
تنهنجي درشن جي برڪت واري نظر کي ڏسي، مان خوش آهيان؛ اھو اھو آھي جيڪو نانڪ کي پيار ڪندو آھي. ||1||
رامڪلي ۾ جذبا اهڙا آهن جيئن هڪ عقلمند استاد پنهنجي شاگرد کي نظم و ضبط ڪري. شاگرد سکيا جي درد کان واقف آهي، پر اڃا به ان حقيقت کان هوشيار آهي ته آخرڪار اهو بهترين لاء آهي. اهڙيءَ طرح رامڪلي ان تبديليءَ کي پهچائي ٿي، جنهن کان اسين واقف آهيون، جنهن جي اسان کي يقين آهي ته بهتر ٿيندو.