سکھ سمردھی - ਸਲੋਕ ਮਃ ੫ ॥ ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ ਕਿਰਪਾਲ ਆਪੇ ਬਖਸਿ ਲੈ ॥

salok mahalaa 5 |

سلوک م 5 ۔۔

kar kirapaa kirapaal aape bakhas lai |

ہے کرپال (پربھو)! میہر کر، تے توں آپ ہی مینوں بخش لے،

sadaa sadaa japee teraa naam satigur paae pai |

ستگورو دے چرناں اتے ڈھہِ کے میں سدا ہی تیرا نام جپدا رہاں۔

man tan antar vas dookhaa naas hoe |

(ہے کرپال!) میرے من وچ تن وچ آ وسّ (تاکِ) میرے دکھّ مکّ جان۔

hath dee aap rakh viaapai bhau na koe |

توں آپ مینوں آپنے ہتھ دے کے رکھّ، کوئی ڈر میرے اتے زور نا پا سکے۔

gun gaavaa din rain etai kam laae |

(ہے کرپال!) مینوں اسے کمّ لائی رکھّ کِ میں دن رات تیرے گن گاندا رہاں۔

sant janaa kai sang haumai rog jaae |

گرمکھاں دی سنگت وچ رہِ کے میرا ہؤمے دا روگ کٹیا جائے۔

sarab nirantar khasam eko rav rahiaa |

(بھاویں) کھسم-پربھو ہی سبھ جیواں وچ اک-رس ویاپک ہے،

guraparasaadee sach sacho sach lahiaa |

پر اس سدا-تھر رہن والے پربھو نوں جس نے لبھا ہے گرو دی میہر نال لبھا ہے۔

deaa karahu deaal apanee sifat dehu |

ہے دیال پربھو! دیا کر، مینوں آپنی سفت-سالاہ بخش۔

darasan dekh nihaal naanak preet eh |1|

(مینوں) نانک نوں اہی تانگھ ہے کِ تیرا درسن کر کے کھڑیا رہاں ۔۔1۔۔

رامکلی دیاں بھاوناواں انھاں بدھی مان ادھیاپک ورگیاں ہندیاں ہن جو آپنے ودیارتھی نوں انشاست کردیاں ہن۔