ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
सलोकु मः ३ ॥

सलोक, तृतीय मेहल : १.

ਏਹਾ ਸੰਧਿਆ ਪਰਵਾਣੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਚਿਤਿ ਆਵੈ ॥
एहा संधिआ परवाणु है जितु हरि प्रभु मेरा चिति आवै ॥

सा सन्ध्याप्रार्थना एव ग्राह्यः, या भगवन्तं परमेश्वरं मम चेतनां प्रति आनयति।

ਹਰਿ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਊਪਜੈ ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਜਲਾਵੈ ॥
हरि सिउ प्रीति ऊपजै माइआ मोहु जलावै ॥

मम अन्तः भगवतः प्रेम प्रवहति, मम सङ्गः च दग्धः भवति ।

ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਦੁਬਿਧਾ ਮਰੈ ਮਨੂਆ ਅਸਥਿਰੁ ਸੰਧਿਆ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥
गुरपरसादी दुबिधा मरै मनूआ असथिरु संधिआ करे वीचारु ॥

गुरुप्रसादेन द्वैतं जियते, मनः स्थिरं भवति; मया चिन्तनात्मकं ध्यानं मम सायं प्रार्थना कृता।

ਨਾਨਕ ਸੰਧਿਆ ਕਰੈ ਮਨਮੁਖੀ ਜੀਉ ਨ ਟਿਕੈ ਮਰਿ ਜੰਮੈ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥੧॥
नानक संधिआ करै मनमुखी जीउ न टिकै मरि जंमै होइ खुआरु ॥१॥

हे नानक, स्वेच्छा मनमुखः स्वस्य सन्ध्या प्रार्थनां पठेत्, परन्तु तस्य मनः तस्मिन् केन्द्रितं नास्ति; जन्ममृत्युद्वारा सः नष्टः भवति। ||१||

Sri Guru Granth Sahib
शब्दस्य सूचना

शीर्षकम्: राग बिहागड़ा
लेखकः: गुरु अमर दास जी
पुटः: 553
पङ्क्तिसङ्ख्या: 11 - 13

राग बिहागड़ा

बिहागरस्य मनोभावः अत्यन्तं दुःखस्य, दुःखस्य च भवति, येन शान्तिः, अवगमनस्य च आवश्यकता भवति । दुःखस्य उन्नतभावनास्थितिः केवलं सत्यार्थतृष्णया एव उपयुज्यते।