सलोक, तृतीय मेहल : १.
सा सन्ध्याप्रार्थना एव ग्राह्यः, या भगवन्तं परमेश्वरं मम चेतनां प्रति आनयति।
मम अन्तः भगवतः प्रेम प्रवहति, मम सङ्गः च दग्धः भवति ।
गुरुप्रसादेन द्वैतं जियते, मनः स्थिरं भवति; मया चिन्तनात्मकं ध्यानं मम सायं प्रार्थना कृता।
हे नानक, स्वेच्छा मनमुखः स्वस्य सन्ध्या प्रार्थनां पठेत्, परन्तु तस्य मनः तस्मिन् केन्द्रितं नास्ति; जन्ममृत्युद्वारा सः नष्टः भवति। ||१||
बिहागरस्य मनोभावः अत्यन्तं दुःखस्य, दुःखस्य च भवति, येन शान्तिः, अवगमनस्य च आवश्यकता भवति । दुःखस्य उन्नतभावनास्थितिः केवलं सत्यार्थतृष्णया एव उपयुज्यते।