माझ, चौथी मेहल:
गुरूंच्या माध्यमातून मला परमेश्वराची आध्यात्मिक बुद्धी प्राप्त झाली आहे. मला परमेश्वराचे उदात्त तत्व प्राप्त झाले आहे.
माझे मन परमेश्वराच्या प्रेमाने रंगले आहे; मी परमेश्वराच्या उदात्त तत्वात प्यातो.
माझ्या मुखाने मी परमेश्वराचे नामस्मरण करतो, हर, हर; माझे मन परमेश्वराच्या उदात्त तत्वाने भरून गेले आहे. ||1||
हे संतांनो, या आणि मला माझ्या प्रभूच्या मिठीत घेऊन जा.
माझ्या प्रियकराचे प्रवचन मला सांगा.
मी माझे मन त्या भगवंताच्या संतांना समर्पित करतो, जे मुखाने गुरूंची वाणी जपतात. ||2||
महान भाग्याने, परमेश्वराने मला त्यांच्या संतांना भेटायला नेले आहे.
परिपूर्ण गुरूंनी परमेश्वराचे उदात्त सार माझ्या मुखात ठेवले आहे.
दुर्दैवी माणसांना खरा गुरू मिळत नाही; स्वैच्छिक मनमुख सतत गर्भातून पुनर्जन्म सहन करतात. ||3||
दयाळू देवाने स्वतःच त्याची दया केली आहे.
त्यांनी अहंकाराचे विषारी प्रदूषण पूर्णपणे काढून टाकले आहे.
हे नानक, मानवी देहाच्या नगरातील दुकानांमध्ये गुरुमुख परमेश्वराच्या नामाचा माल विकत घेतात. ||4||5||
राग माझ हे शिखांचे पाचवे गुरु (श्री गुरु अर्जुन देव जी) यांनी रचले होते. रागाचा उगम पंजाबी लोकसंगीतावर आधारित आहे आणि त्याचे सार 'ऑशियन' च्या माझा प्रदेशातील परंपरेपासून प्रेरित आहे; एखाद्या प्रिय व्यक्तीच्या परत येण्याची वाट पाहण्याचा आणि तळमळण्याचा खेळ. या रागामुळे निर्माण झालेल्या भावनांची तुलना अनेकदा विभक्त झाल्यानंतर आपल्या मुलाच्या परत येण्याची वाट पाहणाऱ्या आईशी केली गेली आहे. तिला मुलाच्या परत येण्याची अपेक्षा आणि आशा आहे, जरी त्याच क्षणी तिला त्यांच्या घरी परतण्याच्या अनिश्चिततेची वेदनादायक जाणीव आहे. हा राग आत्यंतिक प्रेमाची भावना जिवंत करतो आणि हे वियोगाच्या दु:खाने आणि वेदनांनी ठळक केले आहे.