چيٽ جي مهيني ۾، سهڻي بهار آئي آهي، ۽ ٻڪريون مکيون خوشيء سان گونجن ٿيون.
منهنجي دروازي جي اڳيان جهنگ ڦُٽي پيو آهي. جيڪر منهنجو محبوب منهنجي گهر موٽي اچي ها!
جيڪڏهن هن جو مڙس گهر نه موٽيو ته پوءِ ڪنوار کي سڪون ڪيئن ملندو؟ هن جو جسم جدائي جي غم سان سڙي رهيو آهي.
انب جي وڻ تي ويٺل پکي خوبصورت گيت ڳائي ٿو. پر مان پنهنجي وجود جي اونهائي ۾ درد کي ڪيئن برداشت ڪري سگهان ٿو؟
گلن جي ٽارين جي چوڌاري ڀنڀور جي مک گونجي رهي آهي. پر مان ڪيئن بچي سگهان ٿو؟ مان مري رهيو آهيان، اي منهنجي ماءُ!
اي نانڪ، چيت ۾، امن آسانيءَ سان حاصل ٿئي ٿو، جيڪڏهن روح جي ڪنوار رب کي پنهنجي مڙس جي حيثيت ۾، پنهنجي دل جي گهر ۾ حاصل ڪري. ||5||
تذڪري روح جي مضبوط تمنا کي ذهن ۾ خالق جي عظمت کي اجاگر ڪرڻ لاءِ بيان ڪري ٿو. اهو مقصد روح لاءِ تمام گهڻي اهميت رکي ٿو ۽ ان ڪري اهو نه ڇڏيندو جيتوڻيڪ ضدي ذهن غير جوابده هجي. هي راگ پنهنجي مقصد تي روح جي توجه کي واضح ڪري ٿو، پنهنجي پيغام کي سڌو ذهن تائين پهچائڻ ۽ پوءِ نرم رويو اختيار ڪندي. هن راگ جي احساسن تي روح جي ٻرندڙ خواهش تي غلبو آهي ته ذهن کي قائل ڪرڻ لاءِ ان جي روشنيءَ جي منصوبي تي عمل ڪيو وڃي ۽ ان ڪري اڪاال (خدا) سان هڪ ٿي وڃي.