वेदपुराणानां सर्वान् उपदेशान् श्रुत्वा अहं धर्मकर्म कर्तुम् इच्छन् आसीत् ।
परन्तु मृत्युना गृहीतान् सर्वान् ज्ञानिनः दृष्ट्वा अहं उत्थाय पण्डितान् त्यक्तवान्; इदानीं अहम् अस्मात् कामना मुक्तः अस्मि। ||१||
हे मनसि त्वया दत्तं कार्यमेव न सम्पन्नम्;
त्वया भगवन्तं नृपं न ध्यातम्। ||१||विराम||
वनेषु गत्वा योगं गहनं तपस्वी ध्यानं च कुर्वन्ति; ते मूलैः, फलानि च सङ्गृह्य जीवन्ति।
सङ्गीतकाराः, वैदिकविद्वांसः, एकशब्दजपकाः, मौनपुरुषाः च सर्वे मृत्युपञ्जिकायां सूचीकृताः सन्ति । ||२||
प्रेम्णा भक्तिपूजा भवतः हृदये न प्रविशति; लाडनं कृत्वा शरीरं अलङ्कृत्य अद्यापि तत् त्यक्तव्यम्।
त्वं उपविश्य सङ्गीतं वादयसि, परन्तु त्वं अद्यापि पाखण्डी असि; भगवतः किं प्राप्तुम् अपेक्षसे? ||३||
मृत्युः समग्रे जगति पतितः; संशयिनः धार्मिकविद्वांसः अपि मृत्युपञ्जिकायां सूचीबद्धाः सन्ति ।
कबीरः वदति, ते विनयशीलाः जनाः शुद्धाः भवन्ति - ते खालसा भवन्ति - ये भगवतः प्रेम्णः भक्तिपूजां जानन्ति। ||४||३||
सोरथः किमपि विषये एतादृशं दृढं विश्वासं भवति यत् भवन्तः अनुभवं पुनः पुनः स्थापयितुम् इच्छन्ति इति भावः बोधयति। वस्तुतः एषा निश्चयभावना एतावत् प्रबलं यत् भवन्तः प्रत्ययः भूत्वा तत् प्रत्ययं जीवन्ति। सोरथस्य वातावरणम् एतावत् शक्तिशाली अस्ति, यत् अन्ते अत्यन्तं अप्रतिसादः श्रोता अपि आकृष्टः भविष्यति।