बिलावल, चतुर्थ मेहल : १.
आगच्छन्तु हे सन्ताः, हे मम दैवभ्रातरः, मिलित्वा; भगवतः कथाः कथयामः, हरः, हरः।
नाम भगवतः नाम, अस्मिन् कलियुगस्य कृष्णयुगे नौका अस्ति; गुरुस्य शब्दः अस्मान् पारं कर्तुं नौकायानचालकः अस्ति। ||१||
भगवतः महिमा स्तुतिं जपे मम मनसि।
ललाटे लिखितस्य पूर्वनिर्धारितस्य दैवस्य अनुसारं भगवतः स्तुतिं गायन्तु; पवित्रसङ्घं सम्मिलितं कुर्वन्तु, विश्व-समुद्रं च लङ्घयन्तु। ||१||विराम||
शरीरग्रामान्तर्गतं भगवतः परमं उदात्तं तत्त्वं वर्तते। कथं प्राप्नुयाम् ? हे विनयशीलाः सन्ताः मां शिक्षयतु।
सच्चि गुरूं सेवन् भगवतः दर्शनस्य फलदृष्टिं प्राप्स्यसि; तस्य मिलित्वा भगवतः अमृतस्य अम्ब्रोसियलतत्त्वे पिबन्तु। ||२||
भगवतः अम्ब्रोसियलनाम हरः हरः एतावत् मधुरः अस्ति; हे भगवतः सन्ताः तद् आस्वादयन्तु, पश्यन्तु च।
गुरुनिर्देशानुसारं भगवतः तत्त्वम् एतावत् मधुरं दृश्यते; तस्य माध्यमेन सर्वे भ्रष्टाः इन्द्रियाः विस्मृताः भवन्ति। ||३||
भगवतः नाम सर्वरोगाणां चिकित्सायाम् औषधम्; अतः भगवन्तं सेवन्तु हे विनयशीलाः सन्ताः।
चत्वारः महान् आशीर्वादः लभते नानक भगवते स्पन्दनेन गुरुनिर्देशेन। ||४||४||
बिलावल् लक्ष्यं प्राप्य लक्ष्यं प्राप्त्वा वा महता सुखस्य भावाः बोधयति । इदं पूर्णतायाः, सन्तुष्टेः, आनन्दस्य च प्रचण्डः भावः, यः तदा अनुभव्यते यदा सिद्धयः भवतः अतीव महत्त्वपूर्णाः प्रियाः च भवन्ति । अनुभूतं सुखं उच्चैः हसितुं इव भवति, योजना वा किमपि गुप्तं प्रेरणा वा नास्ति; इदं केवलं उपलब्धेः भावात् उत्पद्यमानस्य हृदयस्य सुखस्य स्वाभाविकं अभिव्यक्तिः एव।