आसा, प्रथम मेहल : १.
नाम जपन् जीवामि; विस्मृत्य अहं म्रियते।
सत्यनामस्य जपः एतावत् कठिनः अस्ति।
यदि कश्चित् सत्यनामस्य क्षुधां अनुभवति तर्हि
तदा सा क्षुधा तस्य दुःखानि भक्षयिष्यति। ||१||
अतः कथं तं विस्मरिष्यामि मातः ।
सत्यं स्वामी सत्यं तस्य नाम। ||१||विराम||
सत्यनामस्य माहात्म्यस्य मूल्याङ्कनार्थं प्रयतमाना जनाः क्लान्ताः अभवन्,
परन्तु ते तस्य किञ्चित् अपि मूल्याङ्कनं कर्तुं न शक्तवन्तः।
सर्वे मिलित्वा कथयिष्यन्ति चेदपि ।
त्वं महत्तरं न्यूनं वा न करिष्यसि। ||२||
न म्रियते - शोककारणं नास्ति।
सः निरन्तरं ददाति, परन्तु तस्य भोजनं कदापि न क्षीणं भवति।
एषः गौरवपूर्णः गुणः तस्य एव - तस्य सदृशः अन्यः कोऽपि नास्ति;
तस्य सदृशः कश्चित् कदापि न अभवत्, न भविष्यति। ||३||
यथा महत् त्वं स्वयं तव दानानि महान्।
त्वमेव अहोरात्रं च सृष्टवान् ।
ये विस्मरन्ति भगवन्तं स्वामिनं च नीचाः जघन्याः।
नानक, नाम्ना विना कृपणाः निर्वासिताः जनाः। ||४||२||
आसा इत्यस्य प्रेरणायाः, साहसस्य च प्रबलाः भावाः सन्ति । अयं रागः श्रोत्रे यत्किमपि बहानानि त्यक्त्वा लक्ष्यस्य प्राप्त्यर्थं आवश्यकं कार्यं प्रवर्तयितुं दृढनिश्चयं महत्त्वाकांक्षां च ददाति । सफलतायै रागस्य, उत्साहस्य च भावाः जनयति तथा च एतेभ्यः भावनाभ्यः उत्पन्ना ऊर्जा श्रोतारं सफलतां प्राप्तुं अन्तः बलं अन्वेष्टुं समर्थयति, यदा अपि उपलब्धिः कठिना इव भासते अस्य रागस्य दृढनिश्चयः मनोभावः असफलता विकल्पः नास्ति इति सुनिश्चितं करोति, श्रोतारं च प्रेरितुं प्रेरयति।