Aasaa, An Chéad Mhehl:
Ag canadh an Ainm, táim i mo chónaí; dearmad a dhéanamh air, bás mé.
Tá sé chomh deacair an Fíor-Ainm a chanadh.
Má bhíonn ocras ar dhuine don Fhíorainm,
ansin déanfaidh an t-ocras sin a phianta a ithe. ||1||
Mar sin, conas a d'fhéadfainn dearmad a dhéanamh air go deo, a Mháthair?
Is Fíor an Máistir, agus is Fíor a Ainm. ||1||Sos||
Tá daoine tuirseach traochta ag iarraidh mórtas an Fhíorainm a mheas,
Ach ní raibh siad in ann fiú ióta de a mheas.
Fiú dá mbuailfidís go léir le chéile agus iad a aithris,
Ní dhéanfaí tú níos mó nó níos lú. ||2||
Ní fhaigheann sé bás - níl aon chúis le caoineadh.
Leanann sé ag tabhairt, ach ní bhíonn a Fhorálacha ídithe riamh.
Is leis féin an Bhuadh Glórmhar seo - níl aon duine eile cosúil leis;
ní raibh duine ar nós Eisean ariamh, agus ní bheidh choíche. ||3||
Chomh Mór mar atá Tú Féin, is Mór do Bhronntanais.
Is tusa a chruthaigh lá agus oíche freisin.
Is olc agus suarach iad na daoine a dhéanann dearmad ar a dTiarna agus ar a Máistir.
A Nanak, gan an tAinm, is daoine millteanacha iad na daoine. ||4||2||
Tá mothúcháin láidre inspioráide agus misnigh ag Aasaa. Tugann an Raag seo diongbháilteacht agus uaillmhian don éisteoir aon leithscéalta a chur ar leataobh agus dul ar aghaidh leis an ngníomh atá riachtanach chun an aidhm a bhaint amach. Cruthaíonn sé mothúcháin paiseanta agus díograise le go n-éireoidh leo agus cuireann an fuinneamh a ghintear ó na mothúcháin seo ar chumas an éisteoir an neart a aimsiú ón taobh istigh chun rath a bhaint amach, fiú nuair is cosúil go bhfuil an éacht deacair. Cinntíonn meon diongbháilte an Raag seo nach rogha é an teip agus spreagann sé an t-éisteoir le bheith inspioráideach.