آسا، پهرين مهل:
نالو جپائي، مان رهان. ان کي وساري، مان مري ويندس.
سچو نالو ڳائڻ ڏاڍو ڏکيو آهي.
جيڪڏهن ڪنهن کي سچي نالي جي بک لڳي،
پوءِ اها بک سندس درد کائي ويندي. ||1||
پوءِ آءٌ کيس ڪيئن وساري سگهان ٿو، اي منهنجي ماءُ؟
سچو مالڪ آهي، ۽ سچو آهي سندس نالو. ||1||روڪ||
سچي نالي جي عظمت کي سمجهڻ جي ڪوشش ڪندي ماڻهو بيزار ٿي ويا آهن،
پر هو ان جو هڪ ذرو به اندازو لڳائي نه سگهيا آهن.
ايستائين جو اهي سڀئي گڏجي ملن ۽ انهن کي ياد ڪن.
توهان کي ڪو به وڏو يا گهٽ نه ڪيو ويندو. ||2||
هو نه مرندو آهي - ماتم ڪرڻ جو ڪو سبب ناهي.
هو ڏئي ٿو، پر سندس رزق ڪڏهن به ختم نه ٿيندو آهي.
هي شانتي فضيلت سندس ئي آهي - ٻيو ڪو به هن جهڙو ناهي.
هن جهڙو ڪو به نه هو، ۽ نه ڪڏهن هوندو. ||3||
جيترو تون پاڻ آهين، اوترو ئي عظيم تنهنجون تحفا.
تون ئي آهين جنهن ڏينهن ۽ رات کي به پيدا ڪيو.
جيڪي پنھنجي پالڻھار ۽ پالڻھار کي وساريندا آھن سي بي حيائي ۽ ذليل آھن.
اي نانڪ، نالي کان سواءِ، ماڻهو بيڪار آهن. ||4||2||
آسيه ۾ حوصلا ۽ همت جا مضبوط جذبا آهن. هي راگ ٻڌندڙ کي ڪنهن به عذر کي هڪ طرف رکڻ ۽ مقصد حاصل ڪرڻ لاءِ ضروري عمل سان اڳتي وڌڻ جو عزم ۽ تمنا ڏئي ٿو. اهو ڪاميابيءَ لاءِ جوش ۽ جذبي جا جذبا پيدا ڪري ٿو ۽ انهن جذبن مان پيدا ٿيندڙ توانائي ٻڌندڙ کي ڪاميابي حاصل ڪرڻ لاءِ اندر مان طاقت ڳولڻ جي قابل بڻائي ٿي، ان وقت به جڏهن ڪاميابي مشڪل لڳي ٿي. هن راگ جو طئي ٿيل مزاج يقيني بڻائي ٿو ته ناڪامي هڪ آپشن ناهي ۽ ٻڌندڙ کي متاثر ٿيڻ جي حوصلا افزائي ڪري ٿي.