”پنهنجو گهر ڇو ڇڏيو اٿئي اُداسي؟
تو هي مذهبي لباس ڇو اختيار ڪيو آهي؟
توهان ڪهڙو واپار ڪندا آهيو؟
تون ڪيئن ٻين کي پاڻ سان گڏ وٺي ويندين؟" ||17||
مان اُداسي ٿي ويس، گورمڪن کي ڳوليندي.
مون رب جي درشن جي برڪت وارو نظارو ڳولڻ لاءِ اهي پوشاڪ اختيار ڪيا آهن.
مان سچ جي واپار ۾ واپار ڪندو آهيان.
اي نانڪ، گرو مُک جي حيثيت ۾، مان ٻين کي پار کڻان ٿو. ||18||
رامڪلي ۾ جذبا اهڙا آهن جيئن هڪ عقلمند استاد پنهنجي شاگرد کي نظم و ضبط ڪري. شاگرد سکيا جي درد کان واقف آهي، پر اڃا به ان حقيقت کان هوشيار آهي ته آخرڪار اهو بهترين لاء آهي. اهڙيءَ طرح رامڪلي ان تبديليءَ کي پهچائي ٿي، جنهن کان اسين واقف آهيون، جنهن جي اسان کي يقين آهي ته بهتر ٿيندو.