Dhanaasaree, An Tríú Mehl:
Cruinníonn na h-amadáin aineolacha saibhreas bréagach.
Tá na manmukhs dall, amaideach, féin-thoiliúil imithe ar strae.
Tugann saibhreas nimhiúil pian leanúnach.
Ní rachaidh sé leat, agus ní thabharfaidh sé brabús ar bith. ||1||
Faightear fíorshaibhreas trí Theagasc an Ghúrú.
Leanann saibhreas bréagach ag teacht agus ag imeacht. ||Sos||
Téann na manmukhs amaideach féin-thoil ar seachrán agus faigheann siad bás.
Báthadh siad san aigéan uafásach domhain, agus ní féidir leo teacht ar an gcladach seo ná ar an gceann thall.
Ach le cinniúint foirfe, buaileann siad leis an Fíor Gúrú;
tumtha leis an Ainm Fíor, lá agus oíche, tá siad fós scoite ón domhan. ||2||
Le linn na gceithre aois, is é an Fíor-Bani dá Fhocal ná Neachtar Ambrosial.
Trí chinniúint foirfe, tá duine súite isteach san Ainm Fíor.
Na Siddhas, an lucht iarrtha agus gach fir fadó don Ainm.
Ní fhaightear é ach trí chinniúint foirfe. ||3||
Is é an Tiarna Fíor gach rud; Tá sé Fíor.
Ní thuigeann ach dornán an t-ardaithe Tiarna Dia.
Is é an Fear is Fearr ar an bhFíor; Ionchlannann Sé Féin an Fíor Ainm laistigh.
A Nanac, feiceann an Tiarna é féin go léir; Nascann sé Féin sinn leis an bhFírinne. ||4||7||
Is dóigh le Dhanasari a bheith go hiomlán míchúramach. Eascraíonn an braistint seo ó mhothú sástachta agus ‘saibhris’ ó na rudaí atá againn inár saol agus tugann sé dearcadh dearfach agus dóchasach don éisteoir i leith an todhchaí.