पञ्चमः मेहलः १.
ये शिलां स्वदेवं वदन्ति
तेषां सेवा व्यर्था अस्ति।
पाषाणदेवस्य पादयोः ये पतन्ति
- तेषां कार्यं व्यर्थं व्यर्थं भवति। ||१||
मम प्रभुः गुरुः च शाश्वतं वदति।
ईश्वरः सर्वेभ्यः प्राणिभ्यः स्वदानं ददाति। ||१||विराम||
ईश्वरः आत्मनः अन्तः अस्ति, किन्तु आध्यात्मिकः अन्धः एतत् न जानाति ।
संशयमोहितः पाशं गृह्यते ।
शिला न वदति; न कस्मैचित् किमपि ददाति।
एतादृशाः धार्मिकाः संस्काराः निष्प्रयोजनाः; तादृशी सेवा निष्फला भवति। ||२||
यदि शवः चन्दनतैलेन अभिषिक्तः ।
किं हितं करोति ?
यदि शवः गोबरेण लुण्ठितः भवति ।
अस्मात् किं नष्टं भवति ? ||३||
कबीरः वदति, अहम् एतत् उच्चैः घोषयामि
पश्य, अवगच्छतु च, त्वं अज्ञानी, अविश्वासः निन्दकः।
द्वैतप्रेमेण असंख्यगृहाणि नाशितानि।
भगवतः भक्ताः सदा आनन्दे भवन्ति। ||४||४||१२||
भैरवः आत्मायाः विश्वासं, The Creator प्रति हृदयभक्तिं च मूर्तरूपं ददाति। एकप्रकारस्य कट्टरता अस्ति, यत्र अन्यस्य विषये अवगतस्य वा चिन्तायाः वा भावः भवति । संप्रेषिताः भावाः सन्तोषस्य, स्थिरप्रत्ययस्य वा श्रद्धायाः वा लीनत्वस्य च भवन्ति । अस्मिन् राग-मध्ये आत्मा तत् सुखं प्रसारयति यत् मनः सम्भाव्यतया अनुभवितुं शक्नोति यदि सः अस्याः भक्त्या सह सम्मिलितः भवति ।