ਆਦਿ ਕਉ ਬਿਸਮਾਦੁ ਬੀਚਾਰੁ ਕਥੀਅਲੇ ਸੁੰਨ ਨਿਰੰਤਰਿ ਵਾਸੁ ਲੀਆ ॥
aad kau bisamaad beechaar katheeale sun nirantar vaas leea |

തുടക്കത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു അത്ഭുതം മാത്രമേ നമുക്ക് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിയൂ. പരമമായത് അനന്തമായി അവനിൽത്തന്നെ ആഴത്തിൽ വസിച്ചു.

ਅਕਲਪਤ ਮੁਦ੍ਰਾ ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਬੀਚਾਰੀਅਲੇ ਘਟਿ ਘਟਿ ਸਾਚਾ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥
akalapat mudraa gur giaan beechaareeale ghatt ghatt saachaa sarab jeea |

ഗുരുവിൻ്റെ ആത്മീയ ജ്ഞാനത്തിൻ്റെ കതിരുകളാകാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്നുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം പരിഗണിക്കുക. എല്ലാവരുടെയും ആത്മാവായ യഥാർത്ഥ കർത്താവ് ഓരോ ഹൃദയത്തിലും വസിക്കുന്നു.

ਗੁਰ ਬਚਨੀ ਅਵਿਗਤਿ ਸਮਾਈਐ ਤਤੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਸਹਜਿ ਲਹੈ ॥
gur bachanee avigat samaaeeai tat niranjan sahaj lahai |

ഗുരുവിൻ്റെ വചനത്തിലൂടെ, ഒരാൾ കേവലതയിൽ ലയിക്കുകയും, അവബോധപൂർവ്വം നിഷ്കളങ്കമായ സത്തയെ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ਨਾਨਕ ਦੂਜੀ ਕਾਰ ਨ ਕਰਣੀ ਸੇਵੈ ਸਿਖੁ ਸੁ ਖੋਜਿ ਲਹੈ ॥
naanak doojee kaar na karanee sevai sikh su khoj lahai |

ഓ നാനാക്ക്, വഴി തേടുകയും കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്ന ആ സിഖ് മറ്റാരെയും സേവിക്കുന്നില്ല.

ਹੁਕਮੁ ਬਿਸਮਾਦੁ ਹੁਕਮਿ ਪਛਾਣੈ ਜੀਅ ਜੁਗਤਿ ਸਚੁ ਜਾਣੈ ਸੋਈ ॥
hukam bisamaad hukam pachhaanai jeea jugat sach jaanai soee |

അവൻ്റെ കൽപ്പന അതിശയകരവും അതിശയകരവുമാണ്; അവൻ മാത്രമേ അവൻ്റെ കൽപ്പന സാക്ഷാത്കരിക്കുകയും അവൻ്റെ സൃഷ്ടികളുടെ യഥാർത്ഥ ജീവിതരീതി അറിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ਆਪੁ ਮੇਟਿ ਨਿਰਾਲਮੁ ਹੋਵੈ ਅੰਤਰਿ ਸਾਚੁ ਜੋਗੀ ਕਹੀਐ ਸੋਈ ॥੨੩॥
aap mett niraalam hovai antar saach jogee kaheeai soee |23|

തൻ്റെ ആത്മാഭിമാനം ഇല്ലാതാക്കുന്ന ഒരാൾ ആഗ്രഹത്തിൽ നിന്ന് മുക്തനാകുന്നു; അവൻ മാത്രമാണ് യോഗി, അവൻ യഥാർത്ഥ ഭഗവാനെ ആഴത്തിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു. ||23||

ਅਵਿਗਤੋ ਨਿਰਮਾਇਲੁ ਉਪਜੇ ਨਿਰਗੁਣ ਤੇ ਸਰਗੁਣੁ ਥੀਆ ॥
avigato niramaaeil upaje niragun te saragun theea |

കേവല അസ്തിത്വത്തിൻ്റെ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്, അവൻ കളങ്കരഹിതമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു; രൂപരഹിതനിൽ നിന്ന്, അവൻ പരമമായ രൂപം സ്വീകരിച്ചു.

ਸਤਿਗੁਰ ਪਰਚੈ ਪਰਮ ਪਦੁ ਪਾਈਐ ਸਾਚੈ ਸਬਦਿ ਸਮਾਇ ਲੀਆ ॥
satigur parachai param pad paaeeai saachai sabad samaae leea |

യഥാർത്ഥ ഗുരുവിനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നതിലൂടെ, പരമോന്നത പദവി ലഭിക്കുന്നു, ഒരാൾ ശബ്ദത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ വചനത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.

ਏਕੇ ਕਉ ਸਚੁ ਏਕਾ ਜਾਣੈ ਹਉਮੈ ਦੂਜਾ ਦੂਰਿ ਕੀਆ ॥
eke kau sach ekaa jaanai haumai doojaa door keea |

അവൻ യഥാർത്ഥ കർത്താവിനെ ഏകനായി അറിയുന്നു; അവൻ തൻ്റെ അഹംഭാവത്തെയും ദ്വന്ദ്വത്തെയും അകറ്റുന്നു.

ਸੋ ਜੋਗੀ ਗੁਰਸਬਦੁ ਪਛਾਣੈ ਅੰਤਰਿ ਕਮਲੁ ਪ੍ਰਗਾਸੁ ਥੀਆ ॥
so jogee gurasabad pachhaanai antar kamal pragaas theea |

ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനം സാക്ഷാത്കരിക്കുന്ന യോഗി അവൻ മാത്രം; ഹൃദയ താമര ഉള്ളിൽ വിടരുന്നു.

ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਸੂਝੈ ਅੰਤਰਿ ਜਾਣੈ ਸਰਬ ਦਇਆ ॥
jeevat marai taa sabh kichh soojhai antar jaanai sarab deaa |

ഒരുവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മരിച്ചുപോയാൽ അവൻ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കുന്നു; എല്ലാവരോടും ദയയും അനുകമ്പയും ഉള്ള കർത്താവിനെ അവൻ തൻ്റെ ഉള്ളിൽ ആഴത്തിൽ അറിയുന്നു.

ਨਾਨਕ ਤਾ ਕਉ ਮਿਲੈ ਵਡਾਈ ਆਪੁ ਪਛਾਣੈ ਸਰਬ ਜੀਆ ॥੨੪॥
naanak taa kau milai vaddaaee aap pachhaanai sarab jeea |24|

ഓ നാനാക്ക്, അവൻ മഹത്വമുള്ള മഹത്വത്താൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; എല്ലാ ജീവികളിലും അവൻ തന്നെത്തന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നു. ||24||

Sri Guru Granth Sahib
ശബദ് വിവരങ്ങൾ

ശീർഷകം: റാഗ് രാമ്കളി
എഴുത്തുകാരൻ: ഗുരു നാനക് ദേവ് ജി
പേജ്: 940
ലൈൻ നമ്പർ: 11 - 17

റാഗ് രാമ്കളി

രാംകാലിയിലെ വികാരങ്ങൾ ജ്ഞാനിയായ ഒരു അധ്യാപകൻ തൻ്റെ വിദ്യാർത്ഥിയെ ശിക്ഷിക്കുന്നതുപോലെയാണ്. പഠനത്തിൻ്റെ വേദനയെക്കുറിച്ച് വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ബോധമുണ്ട്, പക്ഷേ ആത്യന്തികമായി അത് മികച്ചതാണെന്ന വസ്തുതയെക്കുറിച്ച് വിദ്യാർത്ഥിക്ക് ഇപ്പോഴും ബോധമുണ്ട്. ഈ രീതിയിൽ രാംകാളി നമുക്ക് പരിചിതമായ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും നല്ലതായിരിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒന്നിലേക്ക് മാറ്റത്തെ അറിയിക്കുന്നു.