भैराव, तिसरी मेहल:
माझ्या लेखनाच्या टॅब्लेटवर, मी प्रभूचे नाव लिहितो, विश्वाचा स्वामी, जगाचा स्वामी.
द्वैताच्या प्रेमात, मर्त्य मृत्युदूताच्या फासात अडकतात.
खरे गुरु माझे पालनपोषण आणि पालनपोषण करतात.
शांती देणारा परमेश्वर सदैव माझ्या पाठीशी आहे. ||1||
आपल्या गुरूंच्या आज्ञेनुसार, प्रल्हादने परमेश्वराचे नामस्मरण केले;
तो लहान होता, पण जेव्हा त्याचे शिक्षक त्याच्यावर ओरडले तेव्हा तो घाबरला नाही. ||1||विराम||
प्रल्हादच्या आईने आपल्या लाडक्या मुलाला काही सल्ला दिला:
"माझ्या मुला, तू परमेश्वराच्या नावाचा त्याग कर आणि तुझा जीव वाचव!"
प्रल्हाद म्हणाला, "आई, ऐक;
मी परमेश्वराचे नाव कधीही सोडणार नाही. माझ्या गुरूंनी मला हे शिकवले आहे." ||2||
सांडा आणि मार्का, त्याचे शिक्षक, त्याचे वडील राजाकडे गेले आणि तक्रार केली:
"प्रल्हाद स्वतः भरकटला आहे, आणि तो इतर सर्व शिष्यांना भरकटत आहे."
दुष्ट राजाच्या दरबारात एक योजना रचली गेली.
देव प्रल्हादाचा रक्षणकर्ता आहे. ||3||
हातात तलवार घेऊन आणि प्रचंड अहंकारी अभिमानाने प्रल्हादचे वडील त्याच्याकडे धावले.
"तुझा प्रभू कुठे आहे, तुला कोण वाचवेल?"
क्षणार्धात, भगवान भयंकर रूपात प्रकट झाले, आणि स्तंभाचा चक्काचूर झाला.
हरनाखशला त्याच्या नख्यांनी फाडून टाकले आणि प्रल्हाद वाचला. ||4||
प्रिय भगवान संतांची कार्ये पूर्ण करतात.
त्याने प्रल्हादच्या वंशजांच्या एकवीस पिढ्या वाचवल्या.
गुरूंच्या वचनाने अहंकाराचे विष निष्फळ होते.
हे नानक, भगवंताच्या नामानेच संतांची मुक्ती होते. ||5||10||20||
भैराव आत्म्याचा विश्वास आणि निर्मात्याप्रती मनापासून भक्ती प्रकट करतात. हा एक प्रकारचा धर्मांधपणा आहे, जिथे इतर कशाचीही जाणीव किंवा काळजी नसल्याची भावना असते. व्यक्त केलेल्या भावना समाधानाच्या आणि स्थिर विश्वास किंवा विश्वासात गढून गेल्याच्या असतात. या रागात, आत्मा या भक्तीमध्ये सामील झाल्यास मनाला संभाव्य आनंदाचा अनुभव येतो.