تلنگ، پهرين مهل، ٽيون بيت:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
هي جسم جو ڪپڙو مايا سان جڙيل آهي، اي محبوب. هي ڪپڙو لالچ ۾ رنگيل آهي.
منھنجو پالڻھار انھن ڪپڙن مان راضي نه آھي، اي محبوبا. روح جي ڪنوار پنهنجي بستري تي ڪيئن وڃي سگهي ٿي؟ ||1||
مان قربان آهيان، اي پيارا مهربان رب. مان توکان قربان آهيان.
مان انهن تي قربان آهيان، جيڪي تنهنجو نالو وٺن ٿا.
جن تي تنهنجو نالو وٺي، مان هميشه لاءِ قربان آهيان. ||1||روڪ||
اي محبوب، جيڪڏهن جسم رنگ جي وات بڻجي وڃي، ۽ نالو ان ۾ رنگ جي صورت ۾ رکيو وڃي،
۽ جيڪڏهن ڊائر جيڪو هن ڪپڙي کي رنگي ٿو اهو رب مالڪ آهي - اي، اهڙو رنگ اڳ ڪڏهن به نه ڏٺو آهي! ||2||
جن جون شالون رنگيون آهن، اي محبوب، انهن جو رب هميشه ساڻن گڏ آهي.
مون کي انهن عاجز انسانن جي مٽي سان نوازيو، اي پيارا رب. نانڪ چوي ٿو، هي منهنجي دعا آهي. ||3||
هو پاڻ ٺاهي ٿو، ۽ هو پاڻ اسان کي متاثر ڪري ٿو. هو پاڻ پنهنجي فضل جي نظر عطا ڪري ٿو.
اي نانڪ، جيڪڏهن روح جي ڪنوار پنهنجي مڙس کي راضي ڪري ٿي، ته هو پاڻ ان کي مزو ڏئي ٿو. ||4||1||3||
تلنگ ان احساس سان ڀرپور آهي، جنهن کي متاثر ڪرڻ جي تمام گهڻي ڪوشش ڪئي وئي آهي، پر ان احساس کي ساراهيو نه ويو آهي. تنهن هوندي به، ماحول ڪاوڙ يا ناراضگي جو نه آهي، پر برائوزنگ جو آهي، جيئن توهان کي متاثر ڪرڻ جي ڪوشش ڪري رهيا آهيو، توهان کي تمام پيارو آهي.