सलोक, प्रथम मेहल : १.
अहंकारे आगच्छन्ति, अहंकारे च गच्छन्ति।
अहंकारे जायते, अहंकारे च म्रियन्ते।
अहंकारे ददति, अहङ्कारे च गृह्णन्ति।
अहंकारे अर्जयन्ति, अहङ्कारे च हानिम् कुर्वन्ति।
अहङ्कारे ते सत्या वा मिथ्या वा भवन्ति।
अहंकारे गुणपापं च चिन्तयन्ति।
अहंकारेण स्वर्गं नरकं वा गच्छन्ति।
अहंकारे हसन्ति, अहंकारे च रोदन्ति।
अहंकारे मलिनाः भवन्ति, अहंकारे च शुद्धाः प्रक्षालिताः भवन्ति।
अहङ्कारे ते सामाजिकपदवीं वर्गं च नष्टं कुर्वन्ति।
अहङ्कारे ते अज्ञानिनः अहङ्कारे च पण्डिताः |
मोक्षमोक्षयोः मूल्यं न जानन्ति।
अहंकारे मायां प्रेम्णा अहङ्कारे तेन तमसि धारिताः।
अहंकारे वसन्तः मर्त्याः सृष्टाः भवन्ति।
अहङ्कारं यदा ज्ञायते तदा भगवतः द्वारं ज्ञायते।
आध्यात्मिकप्रज्ञां विना ते बकबकं कुर्वन्ति, विवादं च कुर्वन्ति।
नानक भगवतः आज्ञया दैवं प्रतिलिखितम्।
यथा भगवता अस्मान् पश्यति तथा वयम् अपि दृश्यन्ते। ||१||
आसा इत्यस्य प्रेरणायाः, साहसस्य च प्रबलाः भावाः सन्ति । अयं रागः श्रोत्रे यत्किमपि बहानानि त्यक्त्वा लक्ष्यस्य प्राप्त्यर्थं आवश्यकं कार्यं प्रवर्तयितुं दृढनिश्चयं महत्त्वाकांक्षां च ददाति । सफलतायै रागस्य, उत्साहस्य च भावाः जनयति तथा च एतेभ्यः भावनाभ्यः उत्पन्ना ऊर्जा श्रोतारं सफलतां प्राप्तुं अन्तः बलं अन्वेष्टुं समर्थयति, यदा अपि उपलब्धिः कठिना इव भासते अस्य रागस्य दृढनिश्चयः मनोभावः असफलता विकल्पः नास्ति इति सुनिश्चितं करोति, श्रोतारं च प्रेरितुं प्रेरयति।