सोरत्'ह, पञ्चम मेहल: १.
मम शरीरं सन्तानाम्, मम धनं सन्तानाम्, मम मनः सन्तानाम् अस्ति।
सन्तप्रसादेन अहं भगवतः नाम ध्यायामि, ततः, सर्वे आरामाः मम समीपम् आगच्छन्ति। ||१||
सन्तं विना अन्ये दातारः न सन्ति।
यः पवित्रसन्तस्य अभयारण्यं नयति, सः पारं वहति। ||विरामः||
विनयशीलसन्तानाम् सेवां कृत्वा, प्रेम्णा भगवतः गौरवपूर्णस्तुतिं गायित्वा कोटिशो पापाः मेटिताः भवन्ति।
अस्मिन् जगति शान्तिं प्राप्नोति, परलोके मुखं च प्रकाशते, विनयशीलसन्तैः सह सङ्गतिं कृत्वा, महता सौभाग्येन। ||२||
मम एकः जिह्वा अस्ति, भगवतः विनयशीलः सेवकः असंख्यगुणैः परिपूर्णः अस्ति; कथं तस्य स्तुतिं गायामि?
दुर्गमः अगम्यः शाश्वतः अविचलः प्रभुः सन्तानाम् अभयारण्ये लभ्यते। ||३||
अहं निरर्थकः, नीचः, मित्रहीनः, आश्रयहीनः, पापपूर्णः च अस्मि; अहं सन्तानाम् आश्रयं स्पृहयामि।
गृहसङ्गानाम् गहने अन्धकारगर्ते मग्नोऽस्मि - त्राहि मां भगवन् ! ||४||७||
सोरथः किमपि विषये एतादृशं दृढं विश्वासं भवति यत् भवन्तः अनुभवं पुनः पुनः स्थापयितुम् इच्छन्ति इति भावः बोधयति। वस्तुतः एषा निश्चयभावना एतावत् प्रबलं यत् भवन्तः प्रत्ययः भूत्वा तत् प्रत्ययं जीवन्ति। सोरथस्य वातावरणम् एतावत् शक्तिशाली अस्ति, यत् अन्ते अत्यन्तं अप्रतिसादः श्रोता अपि आकृष्टः भविष्यति।