سورت، پنجين مهل:
منهنجو جسم اوليائن جو آهي، منهنجو مال اوليائن جو آهي، منهنجو دماغ سنتن جو آهي.
اوليائن جي مهربانيءَ سان، مان رب جي نالي جو غور ڪندو آهيان، تڏهن مون وٽ سڀ راحتون اينديون آهن. ||1||
اولياءَ کان سواءِ ٻيو ڪو به عطائي نه آهي.
جيڪو به اوليائن جي حرم ڏانهن وٺي ٿو، سو پار ڪيو وڃي ٿو. ||روڪ||
عاجز سنتن جي خدمت ڪرڻ سان، ۽ پيار سان رب جي شان ۾ گيت ڳائڻ سان لکين گناهه ميٽجي وڃن ٿا.
ڪنهن کي هن دنيا ۾ سڪون ملندو آهي، ۽ ڪنهن جو چهرو آخرت ۾ روشن ٿيندو آهي، پرڀوءَ جي صحبت سان، وڏي خوش بختيءَ سان. ||2||
مون کي صرف هڪ زبان آهي، ۽ رب جو عاجز ٻانهو بيشمار خوبين سان ڀريل آهي. مان سندس ساراهه ڪيئن ڪري سگهان ٿو؟
اوليائن جي حرم ۾ ناقابل رسائي، ناقابل رسائي ۽ دائمي طور تي نه بدلڻ وارو رب حاصل ٿئي ٿو. ||3||
مان بيوقوف آهيان، پست آهيان، دوستن يا حمايت کان سواء، ۽ گناهن سان ڀريل آهيان. مون کي بزرگن جي پناهه جي طلب آهي.
مان گهريلو ڳنڍين جي اونداهي، اونداهي کڏ ۾ ٻڏي رهيو آهيان - مهرباني ڪري مون کي بچائي، رب! ||4||7||
سورٿ ڪنهن شيءِ تي اهڙو پختو يقين رکڻ جو احساس ڏياري ٿو جيڪو توهان تجربو ورجائڻ چاهيو ٿا. حقيقت ۾ يقين جو اهو احساس ايترو مضبوط آهي ته توهان مومن بڻجي وڃو ۽ ان عقيدي جي زندگي گذاريو. سورٺ جو ماحول ايترو ته طاقتور آهي جو آخر ۾ سڀ کان وڌيڪ جواب نه ڏيندڙ ٻڌندڙ به متوجه ٿيندو آهي.