سوهي، چوٿين مهل:
اهو انسان، جنهن سان رب راضي ٿئي ٿو، رب جي پاڪائي بيان ڪري ٿو. اھو اڪيلو ھڪڙو عقيدتمند آھي، ۽ اھو اڪيلو منظور ٿيل آھي.
سندس شان ڪيئن بيان ڪجي؟ هن جي دل ۾، اصل رب، رب خدا، رهندو آهي. ||1||
ڪائنات جي پالڻھار جي شاندار حمد ڳايو؛ پنهنجي مراقبي کي سچي گرو تي ڌيان ڏيو. ||1||روڪ||
هو سچو گرو آهي - سچو گرو جي خدمت ميوو ۽ ثواب وارو آهي. هن خدمت سان، تمام وڏو خزانو حاصل ٿئي ٿو.
ديوتا ۽ حسي خواهشن جي محبت ۾ بي ايمان سنسڪرت، بدبودار خواهشن کي بند ڪري ٿو. اهي بلڪل بيڪار ۽ جاهل آهن. ||2||
جنهن وٽ ايمان آهي- ان جي ڳائڻ کي منظور آهي. هو رب جي درٻار ۾ عزت وارو آهي.
جن ۾ ايمان جي کوٽ آهي، اهي اکيون بند ڪري، منافقت جو ڏيکاءُ ۽ ڪوڙي عقيدت رکن ٿا، پر سندن ڪوڙو ڍنگ جلد ئي ختم ٿي ويندو. ||3||
منهنجو روح ۽ جسم مڪمل طور تي تنهنجو آهي، رب. تون باطني ڄاڻندڙ، دلين جي ڳولا ڪندڙ، منهنجو پريم رب خدا آهين.
تنھنجي ٻانھن جو ٻانهو نانڪ چوي ٿو. جيئن تون مون کي ڳالهائڻ لاءِ ٺاهين ٿو، تيئن مان به ڳالهائيان ٿو. ||4||4||11||
سوهي هڪ اهڙي عقيدت جو اظهار آهي جنهن سان ٻڌندڙ انتهائي قربت ۽ لازوال محبت جو احساس ڪري ٿو. ٻڌندڙ انهيءَ محبت ۾ ٻڏي وڃي ٿو ۽ سچ پچ خبر پوي ٿو ته پوڄڻ جو مطلب ڇا آهي.