سورت، پهرين مهل، پهريون بيت:
پنهنجي ذهن کي هاري، نيڪ عمل کي فارم، حيا کي پاڻي ۽ پنهنجي جسم کي زمين بنايو.
رب جي نالي کي ٻج، قناعت کي هلت، ۽ توهان جي عاجز لباس کي باهه ڏيو.
پيار جا ڪم ڪندي، ٻج پوکيندو، ۽ تون ڏسندين ته پنھنجو گھر ڦھلندو. ||1||
اي بابا، مايا جي دولت ڪنهن سان نه وڃي.
هن مايا دنيا کي مسحور ڪيو آهي، پر ٿورا ئي سمجهن ٿا. ||روڪ||
پنهنجي سدا بهار زندگيءَ کي پنهنجو دڪان ۽ رب جي نالي کي پنهنجو واپار ڪر.
سمجھ ۽ غور کي پنھنجو گودام بڻائي، ۽ انھيءَ گودام ۾، رب جي نالي جو ذخيرو ڪر.
رب جي واپارين سان ڊيل ڪريو، پنهنجو منافعو ڪمايو، ۽ پنهنجي ذهن ۾ خوش ٿيو. ||2||
اچو ته توهان جي واپار کي لکت ۾ ٻڌو، ۽ سچ کي ڏيو گھوڙا جيڪي توهان وڪڻڻ لاء وٺي رهيا آهيو.
پنھنجي سفر جي خرچن لاءِ خوبيون گڏ ڪريو، ۽ پنھنجي دماغ ۾ سڀاڻي جو خيال نه ڪريو.
جڏهن تون بي ترتيب رب جي سرزمين ۾ پهچندين ته توهان کي هن جي حضوري ۾ امن ملندو. ||3||
اچو ته توهان جي خدمت توهان جي شعور جو مرڪز بڻيو، ۽ توهان جي پيشي کي اسم تي ايمان رکڻ ڏيو.
اچو ته توهان جي ڪم کي گناهه کان روڪيو وڃي. تڏھن ئي ماڻھو توھان کي برڪت وارو سڏيندا.
اي نانڪ، رب توهان کي پنهنجي فضل جي نظر سان ڏسندو، ۽ توهان کي چار ڀيرا عزت سان برڪت ڏني ويندي. ||4||2||
سورٿ ڪنهن شيءِ تي اهڙو پختو يقين رکڻ جو احساس ڏياري ٿو جيڪو توهان تجربو ورجائڻ چاهيو ٿا. حقيقت ۾ يقين جو اهو احساس ايترو مضبوط آهي ته توهان مومن بڻجي وڃو ۽ ان عقيدي جي زندگي گذاريو. سورٺ جو ماحول ايترو ته طاقتور آهي جو آخر ۾ سڀ کان وڌيڪ جواب نه ڏيندڙ ٻڌندڙ به متوجه ٿيندو آهي.