सुखमनी साहिब

(पुटः: 64)

ਨਾਨਕ ਸੋ ਜਨੁ ਨਿਰਮਲੁ ਥੀਆ ॥੭॥

नानक सो जनु निरमलु थीआ ॥७॥

- हे नानक, सः व्यक्तिः निर्मलः शुद्धः च भवति। ||७||

ਜਾ ਕੈ ਮਨਿ ਗੁਰ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ॥

जा कै मनि गुर की परतीति ॥

यस्य मनसि गुरुश्रद्धा भवति

ਤਿਸੁ ਜਨ ਆਵੈ ਹਰਿ ਪ੍ਰਭੁ ਚੀਤਿ ॥

तिसु जन आवै हरि प्रभु चीति ॥

भगवतः ईश्वरस्य उपरि निवासं कर्तुं आगच्छति।

ਭਗਤੁ ਭਗਤੁ ਸੁਨੀਐ ਤਿਹੁ ਲੋਇ ॥

भगतु भगतु सुनीऐ तिहु लोइ ॥

सः भक्तः, विनयशीलः भक्तः इति त्रैलोक्ये प्रशंसितः अस्ति।

ਜਾ ਕੈ ਹਿਰਦੈ ਏਕੋ ਹੋਇ ॥

जा कै हिरदै एको होइ ॥

एकः प्रभुः तस्य हृदये अस्ति।

ਸਚੁ ਕਰਣੀ ਸਚੁ ਤਾ ਕੀ ਰਹਤ ॥

सचु करणी सचु ता की रहत ॥

सत्यं तस्य कर्माणि; सत्याः तस्य मार्गाः।

ਸਚੁ ਹਿਰਦੈ ਸਤਿ ਮੁਖਿ ਕਹਤ ॥

सचु हिरदै सति मुखि कहत ॥

सत्यं तस्य हृदयम्; सत्यं मुखेन वदति।

ਸਾਚੀ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਚਾ ਆਕਾਰੁ ॥

साची द्रिसटि साचा आकारु ॥

सत्यं तस्य दृष्टिः; सत्यं तस्य रूपम्।

ਸਚੁ ਵਰਤੈ ਸਾਚਾ ਪਾਸਾਰੁ ॥

सचु वरतै साचा पासारु ॥

सत्यं वितरति सत्यं च प्रसारयति।

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ ਜਿਨਿ ਸਚੁ ਕਰਿ ਜਾਤਾ ॥

पारब्रहमु जिनि सचु करि जाता ॥

यः परमेश्वरं सत्यं परिजानाति

ਨਾਨਕ ਸੋ ਜਨੁ ਸਚਿ ਸਮਾਤਾ ॥੮॥੧੫॥

नानक सो जनु सचि समाता ॥८॥१५॥

- हे नानक, स विनयशीलः सत्त्वे लीनः भवति। ||८||१५||

ਸਲੋਕੁ ॥

सलोकु ॥

सलोक् : १.

ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖ ਨ ਰੰਗੁ ਕਿਛੁ ਤ੍ਰਿਹੁ ਗੁਣ ਤੇ ਪ੍ਰਭ ਭਿੰਨ ॥

रूपु न रेख न रंगु किछु त्रिहु गुण ते प्रभ भिंन ॥

तस्य न रूपं, न आकारः, न वर्णः; ईश्वरः गुणत्रयात् परः अस्ति।

ਤਿਸਹਿ ਬੁਝਾਏ ਨਾਨਕਾ ਜਿਸੁ ਹੋਵੈ ਸੁਪ੍ਰਸੰਨ ॥੧॥

तिसहि बुझाए नानका जिसु होवै सुप्रसंन ॥१॥

ते एव तं विज्ञायन्ते नानक यस्य प्रीतो भवति। ||१||

ਅਸਟਪਦੀ ॥

असटपदी ॥

अष्टपदीः १.

ਅਬਿਨਾਸੀ ਪ੍ਰਭੁ ਮਨ ਮਹਿ ਰਾਖੁ ॥

अबिनासी प्रभु मन महि राखु ॥

अमरः भगवान् ईश्वरं मनसि निहितं कुरुत।

ਮਾਨੁਖ ਕੀ ਤੂ ਪ੍ਰੀਤਿ ਤਿਆਗੁ ॥

मानुख की तू प्रीति तिआगु ॥

जनानां प्रति प्रेम आसक्तिं च परित्यजतु।

ਤਿਸ ਤੇ ਪਰੈ ਨਾਹੀ ਕਿਛੁ ਕੋਇ ॥

तिस ते परै नाही किछु कोइ ॥

तस्मात् परं किमपि नास्ति ।

ਸਰਬ ਨਿਰੰਤਰਿ ਏਕੋ ਸੋਇ ॥

सरब निरंतरि एको सोइ ॥

एकः प्रभुः सर्वेषु व्याप्तः अस्ति।

ਆਪੇ ਬੀਨਾ ਆਪੇ ਦਾਨਾ ॥

आपे बीना आपे दाना ॥

सः एव सर्वदर्शी अस्ति; स्वयं सर्वज्ञः, २.