Sa isip niya, pinahahalagahan niya ang Nag-iisang Panginoon, Har, Har.
Sa matinding dilim, isang lampara ang sumisikat.
O Nanak, ang pagdududa, emosyonal na kalakip at sakit ay nabubura. ||6||
Sa nagniningas na init, nangingibabaw ang nakapapawing pagod na lamig.
Kaligayahan ang kasunod at ang sakit ay nawawala, O Mga Kapatid ng Tadhana.
Ang takot sa pagsilang at kamatayan ay napawi,
sa pamamagitan ng perpektong Mga Aral ng Banal na Banal.
Ang takot ay naalis, at ang isa ay nananatili sa kawalang-takot.
Ang lahat ng kasamaan ay tinanggal sa isipan.
Dinadala Niya tayo sa Kanyang pabor bilang Kanyang pag-aari.
Sa Kumpanya ng Banal, awitin ang Naam, ang Pangalan ng Panginoon.
Natatamo ang katatagan; pag-aalinlangan at pagala-gala ay tumigil,
O Nanak, nakikinig nang may tainga sa mga Papuri ng Panginoon, Har, Har. ||7||
Siya Mismo ay ganap at walang kaugnayan; Siya mismo ay kasangkot at nauugnay din.
Sa pagpapakita ng Kanyang kapangyarihan, nabighani Niya ang buong mundo.
Ang Diyos mismo ang nagpapakilos sa Kanyang paglalaro.
Siya lamang mismo ang makakapagtantiya ng Kanyang halaga.
Walang iba kundi ang Panginoon.
Sumasaklaw sa lahat, Siya ang Isa.
Sa pamamagitan at sa pamamagitan, Siya ay lumaganap sa anyo at kulay.