Ina intinn, is mór aige an tAon Tiarna, Har, Har.
Sa dorchadas páirce, lasann lampa amach.
O Nanak, scriostar amhras, gabháil mhothúchánach agus pian. ||6||
Sa teas dhó, tá fuarú soothing i réim.
Tagann sonas agus imíonn pian, a Shiblíní na Cinniúint.
Scaiptear eagla na breithe agus an bháis,
trí Theagasc foirfe na Naomh Naofa.
Ardaítear eagla, agus fanann duine gan eagla.
Scriostar gach olc ón intinn.
Glacann sé isteach ina fhabhar sinn mar A chuid féin.
I Cuideachta na Naofa, canadh Naam, Ainm an Tiarna.
Tá cobhsaíocht bainte amach; scoirfidh amhras agus fánaíocht,
A Nanac, éist le do chluasa le Moltaí an Tiarna, Har, Har. ||7||
Tá sé féin absalóideach agus neamhghaolmhar; Tá baint agus gaol aige leis féin freisin.
Ag léiriú a chumhacht, cuireann sé spéis ar fud an domhain.
Leagann Dia Féin A imirt ag gluaiseacht.
Ní féidir ach le Sé Féin a luach a mheas.
Níl aon duine ann, seachas an Tiarna.
Permeating go léir, tá sé an t-Aon.
Tríd agus tríd, téann sé isteach i bhfoirm agus i ndath.