Í huga sínum þykir honum vænt um hinn eina Drottin, Har, Har.
Í niðamyrkri skín lampi.
Ó Nanak, efi, tilfinningatengsl og sársauki er eytt. ||6||
Í brennandi hitanum ríkir róandi svali.
Hamingjan fylgir og sársauki hverfur, ó örlagasystkini.
Ótti við fæðingu og dauða er eytt,
með fullkomnum kenningum heilags heilags.
Ótti er aflétt og maður situr í óttaleysi.
Öllu illu er eytt úr huganum.
Hann tekur okkur í náð sína sem sína eigin.
Í hópi hins heilaga, syngið Naam, nafn Drottins.
Stöðugleiki er náð; efi og flökku hætta,
Ó Nanak, hlustaðu með eyrum á lofgjörð Drottins, Har, Har. ||7||
Hann sjálfur er algjör og óskyldur; Hann sjálfur er líka þátttakandi og skyldur.
Hann sýnir kraft sinn og heillar allan heiminn.
Guð sjálfur setur leik sinn af stað.
Aðeins hann sjálfur getur metið gildi sitt.
Það er enginn, annar en Drottinn.
Hann er sá eini sem gegnsýrir allt.
Í gegnum og í gegn, hann gegnir í formi og lit.