راگ سوچي، پنجين مهل، ٽيون بيت:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
جنس سان وابستگي باهه ۽ درد جو سمنڊ آهي.
پنهنجي فضل سان، اي عظيم رب، مهرباني ڪري مون کي ان کان بچاء. ||1||
مان رب جي لوٽس پيرن جي پناهه ڳوليان ٿو.
هو حليم جو مالڪ آهي، پنهنجي بندن جو سهارو آهي. ||1||روڪ||
بي اُستاد جو آقا، فقيرن جو سرپرست، پنهنجي بندن جي خوف کي ختم ڪندڙ.
ساد سنگت، حضور جي صحبت ۾، موت جو رسول انهن کي ڇهي به نٿو سگهي. ||2||
رحمدل، بي مثال خوبصورت، زندگيءَ جو مجسمو.
رب پاڪ جي شان ۽ شان ۾ جلوه گري ڪرڻ سان، رسولِ موت جو ڦڙو ڪٽجي ويندو آهي. ||3||
جيڪو مسلسل پنهنجي زبان سان اسم جي امرت کي ڳائيندو آهي،
مايا کان متاثر يا متاثر نه ٿيو، بيماري جو مجسمو. ||4||
خدا، رب العالمين جو ذڪر ڪريو ۽ غور ڪريو، ۽ توهان جا سڀئي ساٿي پار ٿي ويندا.
پنج چور به ويجھا نه ٿيندا. ||5||
جيڪو خيال، قول ۽ فعل ۾ هڪ خدا جو ذڪر ڪري ٿو
- اهو عاجز انسان سڀني انعامن جو ميوو حاصل ڪري ٿو. ||6||
پنهنجي رحمت جي بارش، خدا مون کي پنهنجو ڪيو آهي.
هن مون کي منفرد ۽ واحد اسم، ۽ عقيدت جي اعليٰ جوهر سان نوازيو آهي. ||7||
شروعات ۾، وچ ۾، ۽ آخر ۾، هو خدا آهي.
اي نانڪ، هن کان سواءِ ٻيو ڪو به ڪونهي. ||8||1||2||