نانڪ پڇي ٿو سڀ کان شاندار، نالو، خدا جو نالو. ||1||
خدا جي فضل سان، اتي وڏو امن آهي.
نادر اهي آهن جن کي رب جي ذات جو رس ملي ٿو.
ان کي چکڻ وارا راضي ٿين ٿا.
اهي مڪمل ۽ محسوس ڪيل مخلوق آهن - اهي ڊاهي نه ٿا.
اهي مڪمل طور تي سندس پيار جي مٺي لذت سان ڀرجي ويا آهن.
ساد سنگت، پاڪ جي صحبت ۾، روحاني لذت پيدا ٿئي ٿي.
هن جي حرم ڏانهن وٺي وڃڻ، اهي ٻين سڀني کي ڇڏي ڏين ٿا.
اندر اندر، اهي روشن آهن، ۽ اهي پاڻ کي هن تي، ڏينهن ۽ رات جو مرڪز آهن.
سڀ کان وڌيڪ خوش قسمت اهي آهن جيڪي خدا کي غور ڪن ٿا.
اي نانڪ، نالي سان ملندڙ، اهي امن ۾ آهن. ||2||
رب جي ٻانهن جون مرادون پوريون ٿين ٿيون.
سچي گرو کان، خالص تعليم حاصل ٿئي ٿي.
پنھنجي عاجز ٻانھي ڏانھن، خدا پنھنجي مھرباني ڏيکاري.
هن پنهنجي ٻانهي کي هميشه لاءِ خوش ڪيو آهي.
ان جي ٻانهن جا بند ٽٽي ويندا آهن، ۽ هو آزاد ٿي ويندو آهي.
ڄمڻ ۽ مرڻ جا ڏک ۽ شڪ ختم ٿي ويا آهن.
خواهشون پوريون ٿين ٿيون، ۽ ايمان جو پورو بدلو آهي،
هميشه لاءِ سندس تمام وسيع سلامتيءَ سان ڀريل.
هو هن جو آهي - هو هن سان اتحاد ۾ ملائي ٿو.