سکھمنی صاحب

(صفحو: 68)


ਆਪੇ ਜਾਨੈ ਅਪਨੀ ਮਿਤਿ ਗਤਿ ॥
aape jaanai apanee mit gat |

هو پنهنجي حال ۽ حال کي پاڻ ڄاڻي ٿو.

ਜਿਸ ਕੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸੁ ਕਰਣੈਹਾਰੁ ॥
jis kee srisatt su karanaihaar |

هو پنهنجي دنيا جو خالق آهي.

ਅਵਰ ਨ ਬੂਝਿ ਕਰਤ ਬੀਚਾਰੁ ॥
avar na boojh karat beechaar |

ٻيو ڪو به هن کي نٿو سمجهي، جيتوڻيڪ اهي ڪوشش ڪري سگھن ٿا.

ਕਰਤੇ ਕੀ ਮਿਤਿ ਨ ਜਾਨੈ ਕੀਆ ॥
karate kee mit na jaanai keea |

پيدا ڪندڙ خالق جي حد کي نه ٿو ڄاڻي سگهي.

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਵਰਤੀਆ ॥੭॥
naanak jo tis bhaavai so varateea |7|

اي نانڪ، جيڪو هن کي راضي ڪري ٿو، اهو اچي ٿو. ||7||

ਬਿਸਮਨ ਬਿਸਮ ਭਏ ਬਿਸਮਾਦ ॥
bisaman bisam bhe bisamaad |

سندس عجيب عجائب کي ڏسي، مان حيران ۽ حيران ٿي ويس!

ਜਿਨਿ ਬੂਝਿਆ ਤਿਸੁ ਆਇਆ ਸ੍ਵਾਦ ॥
jin boojhiaa tis aaeaa svaad |

جنهن کي ان ڳالهه جو احساس ٿئي ٿو، تنهن کي هن خوشي جي حالت جو مزو اچي ٿو.

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਾਚਿ ਜਨ ਰਹੇ ॥
prabh kai rang raach jan rahe |

خدا جا عاجز بندا سندس محبت ۾ مشغول رهن ٿا.

ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਪਦਾਰਥ ਲਹੇ ॥
gur kai bachan padaarath lahe |

گرو جي تعليمات جي پيروي ڪندي، اهي چار بنيادي نعمتون حاصل ڪن ٿا.

ਓਇ ਦਾਤੇ ਦੁਖ ਕਾਟਨਹਾਰ ॥
oe daate dukh kaattanahaar |

اُهي ئي ڏيڻ وارا آهن، دردن کي دور ڪرڻ وارا آهن.

ਜਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰ ॥
jaa kai sang tarai sansaar |

انهن جي صحبت ۾، دنيا بچايو آهي.

ਜਨ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਸੋ ਵਡਭਾਗੀ ॥
jan kaa sevak so vaddabhaagee |

رب جي ٻانهي جو ٻانهو تمام گهڻو برڪت وارو آهي.

ਜਨ ਕੈ ਸੰਗਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥
jan kai sang ek liv laagee |

ان جي ٻانهن جي صحبت ۾، هڪ جي محبت ۾ جڪڙجي وڃي ٿو.

ਗੁਨ ਗੋਬਿਦ ਕੀਰਤਨੁ ਜਨੁ ਗਾਵੈ ॥
gun gobid keeratan jan gaavai |

سندس عاجز ٻانهو ڪرتن ڳائي ٿو، خدا جي شان جا گيت.

ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ॥੮॥੧੬॥
guraprasaad naanak fal paavai |8|16|

گرو جي فضل سان، اي نانڪ، هن کي پنهنجي انعام جو ميوو ملي ٿو. ||8||16||

ਸਲੋਕੁ ॥
salok |

سلوڪ:

ਆਦਿ ਸਚੁ ਜੁਗਾਦਿ ਸਚੁ ॥
aad sach jugaad sach |

شروع ۾ سچو، سڄي عمر سچو،

ਹੈ ਭਿ ਸਚੁ ਨਾਨਕ ਹੋਸੀ ਭਿ ਸਚੁ ॥੧॥
hai bhi sach naanak hosee bhi sach |1|

هتي ۽ هاڻي صحيح. اي نانڪ، هو هميشه لاء سچو هوندو. ||1||

ਅਸਟਪਦੀ ॥
asattapadee |

اشتاپدي:

ਚਰਨ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪਰਸਨਹਾਰ ॥
charan sat sat parasanahaar |

هن جا لوٽس پير سچا آهن، ۽ سچا اهي آهن جيڪي انهن کي ڇڪيندا آهن.