هو پنهنجي حال ۽ حال کي پاڻ ڄاڻي ٿو.
هو پنهنجي دنيا جو خالق آهي.
ٻيو ڪو به هن کي نٿو سمجهي، جيتوڻيڪ اهي ڪوشش ڪري سگھن ٿا.
پيدا ڪندڙ خالق جي حد کي نه ٿو ڄاڻي سگهي.
اي نانڪ، جيڪو هن کي راضي ڪري ٿو، اهو اچي ٿو. ||7||
سندس عجيب عجائب کي ڏسي، مان حيران ۽ حيران ٿي ويس!
جنهن کي ان ڳالهه جو احساس ٿئي ٿو، تنهن کي هن خوشي جي حالت جو مزو اچي ٿو.
خدا جا عاجز بندا سندس محبت ۾ مشغول رهن ٿا.
گرو جي تعليمات جي پيروي ڪندي، اهي چار بنيادي نعمتون حاصل ڪن ٿا.
اُهي ئي ڏيڻ وارا آهن، دردن کي دور ڪرڻ وارا آهن.
انهن جي صحبت ۾، دنيا بچايو آهي.
رب جي ٻانهي جو ٻانهو تمام گهڻو برڪت وارو آهي.
ان جي ٻانهن جي صحبت ۾، هڪ جي محبت ۾ جڪڙجي وڃي ٿو.
سندس عاجز ٻانهو ڪرتن ڳائي ٿو، خدا جي شان جا گيت.
گرو جي فضل سان، اي نانڪ، هن کي پنهنجي انعام جو ميوو ملي ٿو. ||8||16||
سلوڪ:
شروع ۾ سچو، سڄي عمر سچو،
هتي ۽ هاڻي صحيح. اي نانڪ، هو هميشه لاء سچو هوندو. ||1||
اشتاپدي:
هن جا لوٽس پير سچا آهن، ۽ سچا اهي آهن جيڪي انهن کي ڇڪيندا آهن.