सुखमनी साहिब

(पुटः: 68)


ਆਪੇ ਜਾਨੈ ਅਪਨੀ ਮਿਤਿ ਗਤਿ ॥
आपे जानै अपनी मिति गति ॥

स्वयमवस्थां च स्वयम् जानाति ।

ਜਿਸ ਕੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸੁ ਕਰਣੈਹਾਰੁ ॥
जिस की स्रिसटि सु करणैहारु ॥

स एव प्रजापतिः स्वलोकस्य प्रभुः।

ਅਵਰ ਨ ਬੂਝਿ ਕਰਤ ਬੀਚਾਰੁ ॥
अवर न बूझि करत बीचारु ॥

न कश्चित् तं अवगच्छति यद्यपि ते प्रयतन्ते।

ਕਰਤੇ ਕੀ ਮਿਤਿ ਨ ਜਾਨੈ ਕੀਆ ॥
करते की मिति न जानै कीआ ॥

सृष्टः प्रजापतिविस्तारं ज्ञातुं न शक्नोति।

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋ ਵਰਤੀਆ ॥੭॥
नानक जो तिसु भावै सो वरतीआ ॥७॥

ननक यद्यत्प्रसीदति तत्तत्भवति । ||७||

ਬਿਸਮਨ ਬਿਸਮ ਭਏ ਬਿਸਮਾਦ ॥
बिसमन बिसम भए बिसमाद ॥

तस्य आश्चर्यजनकं आश्चर्यं पश्यन् अहं आश्चर्यचकितः विस्मितः च अस्मि!

ਜਿਨਿ ਬੂਝਿਆ ਤਿਸੁ ਆਇਆ ਸ੍ਵਾਦ ॥
जिनि बूझिआ तिसु आइआ स्वाद ॥

यो एतत् अवगत्य, एतस्य आनन्दस्य अवस्थां आस्वादयितुं आगच्छति।

ਪ੍ਰਭ ਕੈ ਰੰਗਿ ਰਾਚਿ ਜਨ ਰਹੇ ॥
प्रभ कै रंगि राचि जन रहे ॥

ईश्वरस्य विनयशीलाः सेवकाः तस्य प्रेम्णि लीनाः तिष्ठन्ति।

ਗੁਰ ਕੈ ਬਚਨਿ ਪਦਾਰਥ ਲਹੇ ॥
गुर कै बचनि पदारथ लहे ॥

गुरुशिक्षां अनुसृत्य ते चत्वारि कार्डिनल आशीर्वादं प्राप्नुवन्ति।

ਓਇ ਦਾਤੇ ਦੁਖ ਕਾਟਨਹਾਰ ॥
ओइ दाते दुख काटनहार ॥

ते दाताः, वेदनानाशकाः।

ਜਾ ਕੈ ਸੰਗਿ ਤਰੈ ਸੰਸਾਰ ॥
जा कै संगि तरै संसार ॥

तेषां सङ्गमे जगत् उद्धारं प्राप्नोति।

ਜਨ ਕਾ ਸੇਵਕੁ ਸੋ ਵਡਭਾਗੀ ॥
जन का सेवकु सो वडभागी ॥

भगवतः सेवकस्य दासः एवम् अतीव धन्यः अस्ति।

ਜਨ ਕੈ ਸੰਗਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਗੀ ॥
जन कै संगि एक लिव लागी ॥

तस्य भृत्यसङ्गमे एकस्य प्रेम्णः सङ्गः भवति ।

ਗੁਨ ਗੋਬਿਦ ਕੀਰਤਨੁ ਜਨੁ ਗਾਵੈ ॥
गुन गोबिद कीरतनु जनु गावै ॥

तस्य विनयशीलः सेवकः कीर्तनं, ईश्वरस्य महिमा गीतानि गायति।

ਗੁਰਪ੍ਰਸਾਦਿ ਨਾਨਕ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ॥੮॥੧੬॥
गुरप्रसादि नानक फलु पावै ॥८॥१६॥

गुरुप्रसादेन नानक फलफलं लभते | ||८||१६||

ਸਲੋਕੁ ॥
सलोकु ॥

सलोक् : १.

ਆਦਿ ਸਚੁ ਜੁਗਾਦਿ ਸਚੁ ॥
आदि सचु जुगादि सचु ॥

आदौ सत्यं, युगेषु सत्यं,

ਹੈ ਭਿ ਸਚੁ ਨਾਨਕ ਹੋਸੀ ਭਿ ਸਚੁ ॥੧॥
है भि सचु नानक होसी भि सचु ॥१॥

अत्र इदानीं च सत्यम्। सदा सत्यो भविष्यति नानक। ||१||

ਅਸਟਪਦੀ ॥
असटपदी ॥

अष्टपदीः १.

ਚਰਨ ਸਤਿ ਸਤਿ ਪਰਸਨਹਾਰ ॥
चरन सति सति परसनहार ॥

तस्य पादाम्बुजं सत्यं सत्यं स्पृशन्तः ।