बिलावल, तृतीय मेहल : १.
प्राइमल भगवान् एव ब्रह्माण्डस्य निर्माणं कृतवान् ।
भूताः प्राणिनः च मायां भावसङ्गे निमग्नाः भवन्ति।
द्वन्द्वप्रेमयां मायालोकसंसक्ताः ।
अभाग्याः म्रियन्ते, आगत्य गच्छन्ति च ।
सच्चे गुरुणा सह मिलित्वा अवगमनं लभ्यते।
अथ, द्रव्यलोकमाया भग्नं भवति, सत्ये च विलीयते । ||१||
यस्य तादृशं पूर्वनिर्धारितं दैवं ललाटे लिखितम्
- एकः ईश्वरः तस्य मनसः अन्तः तिष्ठति। ||१||विराम||
सृष्ट्वा विश्वं स एव सर्वान् पश्यति ।
न कश्चित् तव अभिलेखं मेटयितुं शक्नोति भगवन्।
यदि कश्चित् आत्मानं सिद्धं वा साधकं वा कथयति ।
सः संशयेन मोहितः, आगत्य गच्छन् च भविष्यति।
स विनयः स एव विज्ञायते, यः सच्चिगुरुं सेवते।
अहङ्कारं जित्वा भगवद्द्वारं विन्दति। ||२||
एकेश्वरात् अन्ये सर्वे निर्मिताः ।
एकः प्रभुः सर्वत्र व्याप्तः अस्ति; अन्यः सर्वथा नास्ति।
द्वन्द्वं परित्यज्य एकेश्वरं विद्यते ।
गुरुस्य शबादस्य वचनस्य माध्यमेन भगवतः द्वारं, तस्य ध्वजं च ज्ञायते।
सत्यगुरुं मिलित्वा एकेश्वरं लभते।
द्वन्द्वः अन्तः वशीकृतः भवति। ||३||
सर्वशक्तिमान् भगवतः गुरोः च यः
न कश्चित् तं नाशयितुं शक्नोति।
भगवतः सेवकः तस्य रक्षणे तिष्ठति;
भगवान् स्वयं तं क्षमति, महिमामहात्म्येन च आशीर्वादं ददाति।
तस्मात् उच्चतरः कोऽपि नास्ति।
किमर्थं सः भीतः भवेत् ? सः कदापि किं भयं कुर्यात् ? ||४||
गुरुशिक्षाद्वारा शरीरस्य अन्तः शान्तिः शान्तिः च तिष्ठति।
शबदस्य वचनं स्मर, त्वं कदापि दुःखं न प्राप्स्यसि।
न भवद्भिः आगन्तुं गन्तव्यं वा शोकेन दुःखं भोक्तव्यम्।
नाम भगवतः नामेन ओतप्तः स्वर्गशान्तिं विलीयसे ।
गुरमुखः तं नित्यं समीपस्थं पश्यति।
मम ईश्वरः सर्वदा सर्वत्र पूर्णतया व्याप्तः अस्ति। ||५||
केचिद् निःस्वार्था भृत्याश्च केचिद्भ्रमन्ति संशयमोहिताः ।
स्वयं करोति भगवान्, सर्वं च कारयति।
एकः प्रभुः सर्वव्यापी अस्ति; अन्यः सर्वथा नास्ति।
मर्त्यः शिकायतुं शक्नोति, यदि अन्ये स्युः।
सच्चे गुरुं सेवन्तु; एतत् उत्तमं कर्म अस्ति।
सत्येश्वरस्य न्यायालये भवतः सत्यं न्याय्यं भविष्यति। ||६||
सर्वे चन्द्रदिनानि, सप्ताहस्य च दिवसाः सुन्दराः सन्ति, यदा शब्दस्य चिन्तनं भवति।
सत्यगुरुं सेवते फलफलं लभते ।
शकुनानि दिवसानि च सर्वे आगच्छन्ति गच्छन्ति च।
परन्तु गुरुशब्दस्य वचनं शाश्वतं अपरिवर्तनीयं च अस्ति। तेन माध्यमेन सत्येश्वरे विलीयते ।
दिवसाः शुभाः, यदा सत्येन ओतप्रोतः भवति।
नाम्ना विना सर्वे मोहिताः भ्रमन्ति मिथ्या | ||७||
स्वेच्छा मनुष्यमुखाः म्रियन्ते, मृताः, ते अत्यन्तं दुष्टावस्थायां पतन्ति।
एकेश्वरं न स्मरन्ति; द्वन्द्वेन मोहिताः भवन्ति।
अचेतनं, अज्ञानं, अन्धं च मानवशरीरं भवति ।
शाबादस्य वचनं विना कथं कोऽपि तरति?
प्रजापति एव सृजति।
बिलावल् लक्ष्यं प्राप्य लक्ष्यं प्राप्त्वा वा महता सुखस्य भावाः बोधयति । इदं पूर्णतायाः, सन्तुष्टेः, आनन्दस्य च प्रचण्डः भावः, यः तदा अनुभव्यते यदा सिद्धयः भवतः अतीव महत्त्वपूर्णाः प्रियाः च भवन्ति । अनुभूतं सुखं उच्चैः हसितुं इव भवति, योजना वा किमपि गुप्तं प्रेरणा वा नास्ति; इदं केवलं उपलब्धेः भावात् उत्पद्यमानस्य हृदयस्य सुखस्य स्वाभाविकं अभिव्यक्तिः एव।