ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥
bilaaval mahalaa 3 |بلاول، ٽيون مهل:
ਆਦਿ ਪੁਰਖੁ ਆਪੇ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੇ ॥
aad purakh aape srisatt saaje |بنيادي رب پاڻ ڪائنات ٺاهي.
ਜੀਅ ਜੰਤ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਪਾਜੇ ॥
jeea jant maaeaa mohi paaje |جاندار ۽ مخلوق مايا جي جذباتي وابستگي ۾ مشغول آهن.
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਰਪੰਚਿ ਲਾਗੇ ॥
doojai bhaae parapanch laage |دوئي جي محبت ۾، اهي مادو مادي دنيا سان جڙيل آهن.
ਆਵਹਿ ਜਾਵਹਿ ਮਰਹਿ ਅਭਾਗੇ ॥
aaveh jaaveh mareh abhaage |بدقسمت ماڻهو مري ويندا آهن، ۽ ايندا ويندا رهندا آهن.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਭੇਟਿਐ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥
satigur bhettiaai sojhee paae |سچي گروءَ سان ملڻ سان، سمجهه حاصل ٿئي ٿي.
ਪਰਪੰਚੁ ਚੂਕੈ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥
parapanch chookai sach samaae |1|پوءِ، مادي دنيا جو وهم ٽٽي پوي ٿو، ۽ سچ ۾ ضم ٿي وڃي ٿو. ||1||
ਜਾ ਕੈ ਮਸਤਕਿ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ॥
jaa kai masatak likhiaa lekh |جنهن جي پيشانيءَ تي اهڙي اڳڀرائي لکيل آهي
ਤਾ ਕੈ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਏਕੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
taa kai man vasiaa prabh ek |1| rahaau |- ھڪڙو خدا پنھنجي دماغ ۾ رھندو آھي. ||1||روڪ||
ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਉਪਾਇ ਆਪੇ ਸਭੁ ਵੇਖੈ ॥
srisatt upaae aape sabh vekhai |هن ڪائنات کي پيدا ڪيو، ۽ هو پاڻ سڀني کي ڏسي ٿو.
ਕੋਇ ਨ ਮੇਟੈ ਤੇਰੈ ਲੇਖੈ ॥
koe na mettai terai lekhai |تنهنجو رڪارڊ ڪير به ميٽي نه سگهندو، رب.
ਸਿਧ ਸਾਧਿਕ ਜੇ ਕੋ ਕਹੈ ਕਹਾਏ ॥
sidh saadhik je ko kahai kahaae |جيڪڏهن ڪو پاڻ کي سِڌو يا متلاشي سڏائي،
ਭਰਮੇ ਭੂਲਾ ਆਵੈ ਜਾਏ ॥
bharame bhoolaa aavai jaae |هو شڪ ۾ ڦاٿل آهي، ۽ ايندو ويندو رهندو.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੈ ਸੋ ਜਨੁ ਬੂਝੈ ॥
satigur sevai so jan boojhai |اهو عاجز اڪيلو سمجهي ٿو، جيڪو سچي گرو جي خدمت ڪري ٿو.
ਹਉਮੈ ਮਾਰੇ ਤਾ ਦਰੁ ਸੂਝੈ ॥੨॥
haumai maare taa dar soojhai |2|پنهنجي انا کي فتح ڪري، هو رب جو دروازو ڳولي ٿو. ||2||
ਏਕਸੁ ਤੇ ਸਭੁ ਦੂਜਾ ਹੂਆ ॥
ekas te sabh doojaa hooaa |هڪ رب کان، ٻيا سڀ ٺهيل هئا.
ਏਕੋ ਵਰਤੈ ਅਵਰੁ ਨ ਬੀਆ ॥
eko varatai avar na beea |هڪڙو رب هر هنڌ پکڙيل آهي. ٻيو ڪو به نه آهي.
ਦੂਜੇ ਤੇ ਜੇ ਏਕੋ ਜਾਣੈ ॥
dooje te je eko jaanai |دوئي کي ڇڏي، هڪ رب کي سڃاڻي ٿو.
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਹਰਿ ਦਰਿ ਨੀਸਾਣੈ ॥
gur kai sabad har dar neesaanai |گرو جي ڪلام جي ذريعي، ماڻهو رب جي دروازي ۽ سندس بينر کي سڃاڻي ٿو.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਭੇਟੇ ਤਾ ਏਕੋ ਪਾਏ ॥
satigur bhette taa eko paae |سچي گروءَ سان ملڻ، هڪ رب کي ملي ٿو.
ਵਿਚਹੁ ਦੂਜਾ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ॥੩॥
vichahu doojaa tthaak rahaae |3|ديوتا اندر ۾ سمايل آهي. ||3||
ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਹਿਬੁ ਡਾਢਾ ਹੋਇ ॥
jis daa saahib ddaadtaa hoe |جيڪو قادر مطلق رب ۽ مالڪ جو آهي
ਤਿਸ ਨੋ ਮਾਰਿ ਨ ਸਾਕੈ ਕੋਇ ॥
tis no maar na saakai koe |ڪو به هن کي تباهه نٿو ڪري سگهي.
ਸਾਹਿਬ ਕੀ ਸੇਵਕੁ ਰਹੈ ਸਰਣਾਈ ॥
saahib kee sevak rahai saranaaee |رب جو ٻانهو سندس حفاظت ۾ رهي ٿو.
ਆਪੇ ਬਖਸੇ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ॥
aape bakhase de vaddiaaee |رب پاڻ کيس بخشي ٿو، ۽ کيس عظيم عظمت سان نوازي ٿو.
ਤਿਸ ਤੇ ਊਪਰਿ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥
tis te aoopar naahee koe |هن کان مٿي ڪو به نه آهي.
ਕਉਣੁ ਡਰੈ ਡਰੁ ਕਿਸ ਕਾ ਹੋਇ ॥੪॥
kaun ddarai ddar kis kaa hoe |4|هن کي ڇو ڊڄڻ گهرجي؟ هن کي ڪڏهن ڊڄڻ گهرجي؟ ||4||
ਗੁਰਮਤੀ ਸਾਂਤਿ ਵਸੈ ਸਰੀਰ ॥
guramatee saant vasai sareer |گرو جي تعليمات ذريعي، امن ۽ سڪون جسم ۾ رهي ٿو.
ਸਬਦੁ ਚੀਨਿੑ ਫਿਰਿ ਲਗੈ ਨ ਪੀਰ ॥
sabad cheeni fir lagai na peer |ياد ڪر لفظ ڪلام، ته ڪڏهن به ڏک نه سهندو.
ਆਵੈ ਨ ਜਾਇ ਨਾ ਦੁਖੁ ਪਾਏ ॥
aavai na jaae naa dukh paae |توکي نه اچڻو پوندو، نه وڃڻو پوندو، نه ڏک ۾ مبتلا ٿيڻو پوندو.
ਨਾਮੇ ਰਾਤੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਏ ॥
naame raate sahaj samaae |رب جي نالي سان، تون آسماني امن ۾ ضم ٿي ويندين.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੇਖੈ ਹਦੂਰਿ ॥
naanak guramukh vekhai hadoor |اي نانڪ، گرومخ هن کي هميشه موجود، هٿ جي ويجهو ڏسي ٿو.
ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੁ ਸਦ ਰਹਿਆ ਭਰਪੂਰਿ ॥੫॥
meraa prabh sad rahiaa bharapoor |5|منهنجو خدا هميشه هر هنڌ مڪمل طور تي پکڙيل آهي. ||5||
ਇਕਿ ਸੇਵਕ ਇਕਿ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਏ ॥
eik sevak ik bharam bhulaae |ڪي بي غرض نوڪر آهن، جڏهن ته ٻيا ڀڄن ٿا، شڪ ۾ ڦاٿل آهن.
ਆਪੇ ਕਰੇ ਹਰਿ ਆਪਿ ਕਰਾਏ ॥
aape kare har aap karaae |رب پاڻ ڪري ٿو، ۽ سڀڪنھن شيءِ جو سبب بڻائيندو آھي.
ਏਕੋ ਵਰਤੈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
eko varatai avar na koe |هڪ رب تمام وسيع آهي. ٻيو ڪو به نه آهي.
ਮਨਿ ਰੋਸੁ ਕੀਜੈ ਜੇ ਦੂਜਾ ਹੋਇ ॥
man ros keejai je doojaa hoe |انسان شڪايت ڪري سگهي ٿو، جيڪڏهن ڪو ٻيو هجي.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਕਰਣੀ ਸਾਰੀ ॥
satigur seve karanee saaree |سچي گرو جي خدمت ڪريو؛ هي تمام بهترين عمل آهي.
ਦਰਿ ਸਾਚੈ ਸਾਚੇ ਵੀਚਾਰੀ ॥੬॥
dar saachai saache veechaaree |6|سچي رب جي درٻار ۾، توهان کي سچو فيصلو ڪيو ويندو. ||6||
ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਸਭਿ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਏ ॥
thitee vaar sabh sabad suhaae |سڀ قمري ڏينهن، ۽ هفتي جا ڏينهن خوبصورت آهن، جڏهن ڪو ماڻهو شبد تي غور ڪري ٿو.
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਤਾ ਫਲੁ ਪਾਏ ॥
satigur seve taa fal paae |جيڪڏهن ڪو سچو گرو جي خدمت ڪري ٿو، ته هو پنهنجي انعام جو ميوو حاصل ڪري ٿو.
ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਸਭਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥
thitee vaar sabh aaveh jaeh |شگون ۽ ڏينهن سڀ ايندا ۽ ويندا آهن.
ਗੁਰਸਬਦੁ ਨਿਹਚਲੁ ਸਦਾ ਸਚਿ ਸਮਾਹਿ ॥
gurasabad nihachal sadaa sach samaeh |پر گرو جي ڪلام جو ڪلام ابدي ۽ نه مٽجڻ وارو آهي. ان جي ذريعي، هڪ سچي رب ۾ ملي ٿو.
ਥਿਤੀ ਵਾਰ ਤਾ ਜਾ ਸਚਿ ਰਾਤੇ ॥
thitee vaar taa jaa sach raate |اهي ڏينهن سٺا آهن، جڏهن ماڻهو سچ سان ڀريل آهي.
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭਿ ਭਰਮਹਿ ਕਾਚੇ ॥੭॥
bin naavai sabh bharameh kaache |7|نالي کان سواءِ، سڀ ڪوڙ ڀوڳين ٿا. ||7||
ਮਨਮੁਖ ਮਰਹਿ ਮਰਿ ਬਿਗਤੀ ਜਾਹਿ ॥
manamukh mareh mar bigatee jaeh |پاڻ سڳورا مري ويندا آهن ۽ مري ويندا آهن، اهي سڀ کان وڌيڪ خراب حالت ۾ پوندا آهن.
ਏਕੁ ਨ ਚੇਤਹਿ ਦੂਜੈ ਲੋਭਾਹਿ ॥
ek na cheteh doojai lobhaeh |اهي هڪ رب کي ياد نٿا ڪن. اهي duality جي ذريعي گمراهه آهن.
ਅਚੇਤ ਪਿੰਡੀ ਅਗਿਆਨ ਅੰਧਾਰੁ ॥
achet pinddee agiaan andhaar |انساني جسم بي شعور، جاهل ۽ انڌو آهي.
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਕਿਉ ਪਾਏ ਪਾਰੁ ॥
bin sabadai kiau paae paar |سُبَدَ جي ڪلام کان سواءِ، ڪو ڪيئن ٿو پار ڪري؟
ਆਪਿ ਉਪਾਏ ਉਪਾਵਣਹਾਰੁ ॥
aap upaae upaavanahaar |خالق پاڻ پيدا ڪري ٿو.
راگ بلاول
بلاول وڏي خوشي جي جذبن کي بيان ڪري ٿو جيڪو مقصد حاصل ڪرڻ يا مقصد حاصل ڪرڻ سان حاصل ٿئي ٿو. اهو مڪمل ٿيڻ، اطمينان ۽ خوشي جو هڪ زبردست احساس آهي، اهو تجربو آهي جڏهن ڪاميابيون توهان لاء تمام اهم ۽ پيارا آهن. خوشي محسوس ٿئي ٿي زور سان کلڻ وانگر، ڪا به رٿابندي يا ڪو به مقصد نه آهي؛ اهو صرف دلي خوشي جو هڪ قدرتي اظهار آهي جيڪو حاصل ڪرڻ جي احساس مان پيدا ٿئي ٿو.