सच्चे भगवन्तं देवं वेद, सच्चिगुरु उच्यते।
तस्य सङ्गमे सिक्खो नानक भगवतः गौरवं स्तुतिं गायन् तारयति। ||१||
अष्टपदीः १.
सच्चः गुरुः स्वस्य सिक्खं पोषयति।
गुरुः सदा भृत्यस्य दयालुः भवति।
गुरुः स्वस्य सिक्खस्य दुष्टबुद्धेः मलिनतां प्रक्षालति।
गुरुशिक्षाद्वारा सः भगवतः नाम जपति।
सच्चो गुरुः स्वस्य सिक्खस्य बन्धनानि छिनत्ति।
गुरोः सिक्खः कुकर्मणां वर्जते।
सच्चो गुरुः स्वस्य सिखं नाम धनं ददाति।
गुरुस्य सिक्खः अतीव सौभाग्यशाली अस्ति।
सच्चो गुरुः स्वस्य सिक्खस्य कृते इदं जगत् परं च व्यवस्थापयति।
हे नानक हृदयपूर्णतया सच्चो गुरुः सिक्खं संशोधयति। ||१||
स निःस्वार्थः सेवकः गुरुगृहे वसतिः ।
इति गुरुस्य आज्ञां सर्वमनसा पालनम्।
सः कथञ्चित् आत्मनः प्रति ध्यानं न आह्वयितुं अर्हति।
ध्यानं कर्तव्यं हृदयान्तरं भगवतः नाम्नि सततम्।
यः मनः सच्चे गुरुं विक्रयति
- तस्य विनयस्य सेवकस्य कार्याणि निराकृतानि भवन्ति।
निष्कामं सेवां यः करोति, फलविचारहीनः ।