सुखमनी साहिब

(पुटः: 79)


ਆਪੁ ਤਿਆਗਿ ਸਰਨਿ ਗੁਰਦੇਵ ॥
आपु तिआगि सरनि गुरदेव ॥

स्वार्थं अभिमानं च त्यक्त्वा दिव्यगुरुस्य अभयारण्यम् अन्वेष्यताम्।

ਇਉ ਰਤਨ ਜਨਮ ਕਾ ਹੋਇ ਉਧਾਰੁ ॥
इउ रतन जनम का होइ उधारु ॥

एवं अस्य मानवजीवनस्य मणिः रक्षितः भवति।

ਹਰਿ ਹਰਿ ਸਿਮਰਿ ਪ੍ਰਾਨ ਆਧਾਰੁ ॥
हरि हरि सिमरि प्रान आधारु ॥

स्मरणं भगवन्तं हरं हरं जीवनप्राणसहकारम् |

ਅਨਿਕ ਉਪਾਵ ਨ ਛੂਟਨਹਾਰੇ ॥
अनिक उपाव न छूटनहारे ॥

सर्वप्रयत्नेन जनाः न तार्यन्ते

ਸਿੰਮ੍ਰਿਤਿ ਸਾਸਤ ਬੇਦ ਬੀਚਾਰੇ ॥
सिंम्रिति सासत बेद बीचारे ॥

न सिमृतानां शास्त्राणां वेदानां वा अध्ययनेन।

ਹਰਿ ਕੀ ਭਗਤਿ ਕਰਹੁ ਮਨੁ ਲਾਇ ॥
हरि की भगति करहु मनु लाइ ॥

सर्वात्मना भक्त्या भगवन्तं भजस्व।

ਮਨਿ ਬੰਛਤ ਨਾਨਕ ਫਲ ਪਾਇ ॥੪॥
मनि बंछत नानक फल पाइ ॥४॥

चित्तकामफलं लभसे नानक । ||४||

ਸੰਗਿ ਨ ਚਾਲਸਿ ਤੇਰੈ ਧਨਾ ॥
संगि न चालसि तेरै धना ॥

तव धनं त्वया सह न गमिष्यति;

ਤੂੰ ਕਿਆ ਲਪਟਾਵਹਿ ਮੂਰਖ ਮਨਾ ॥
तूं किआ लपटावहि मूरख मना ॥

किमर्थं तस्मिन् लससि मूर्ख?

ਸੁਤ ਮੀਤ ਕੁਟੰਬ ਅਰੁ ਬਨਿਤਾ ॥
सुत मीत कुटंब अरु बनिता ॥

बालकाः, मित्राणि, परिवारः, पतिपत्नी च

ਇਨ ਤੇ ਕਹਹੁ ਤੁਮ ਕਵਨ ਸਨਾਥਾ ॥
इन ते कहहु तुम कवन सनाथा ॥

एतेषु कः भवद्भिः सह गमिष्यति?

ਰਾਜ ਰੰਗ ਮਾਇਆ ਬਿਸਥਾਰ ॥
राज रंग माइआ बिसथार ॥

शक्तिः सुखं च विपुलं विस्तारं माया |

ਇਨ ਤੇ ਕਹਹੁ ਕਵਨ ਛੁਟਕਾਰ ॥
इन ते कहहु कवन छुटकार ॥

एतेभ्यः कः कदापि पलायितः?

ਅਸੁ ਹਸਤੀ ਰਥ ਅਸਵਾਰੀ ॥
असु हसती रथ असवारी ॥

अश्वाः गजाः रथाः शोभनानि च

ਝੂਠਾ ਡੰਫੁ ਝੂਠੁ ਪਾਸਾਰੀ ॥
झूठा डंफु झूठु पासारी ॥

मिथ्याप्रदर्शनानि मिथ्याप्रदर्शनानि च।

ਜਿਨਿ ਦੀਏ ਤਿਸੁ ਬੁਝੈ ਨ ਬਿਗਾਨਾ ॥
जिनि दीए तिसु बुझै न बिगाना ॥

मूर्खोऽयं दत्तं तं न स्वीकुर्वति;

ਨਾਮੁ ਬਿਸਾਰਿ ਨਾਨਕ ਪਛੁਤਾਨਾ ॥੫॥
नामु बिसारि नानक पछुताना ॥५॥

नाम विस्मृत्य नानक अन्ते पश्चात्तापं करिष्यति। ||५||

ਗੁਰ ਕੀ ਮਤਿ ਤੂੰ ਲੇਹਿ ਇਆਨੇ ॥
गुर की मति तूं लेहि इआने ॥

गुरु उपदेशं गृहाण अज्ञानी मूर्ख;

ਭਗਤਿ ਬਿਨਾ ਬਹੁ ਡੂਬੇ ਸਿਆਨੇ ॥
भगति बिना बहु डूबे सिआने ॥

भक्तिं विना चतुरा अपि मग्नाः।

ਹਰਿ ਕੀ ਭਗਤਿ ਕਰਹੁ ਮਨ ਮੀਤ ॥
हरि की भगति करहु मन मीत ॥

हृदिभक्त्या भगवन्तं भजस्व सखे;