ان تي ٻيو ڪير ڳالهائي سگهي ٿو يا سوچي سگهي ٿو؟
هو پاڻ انهن کي پنهنجو نالو ڏئي ٿو، جن تي هو پنهنجي رحمت ڪري ٿو.
ڏاڍا خوش قسمت، اي نانڪ، اهي ماڻهو آهن. ||8||13||
سلوڪ:
پنهنجي هوشياريءَ کي ڇڏي ڏيو، چڱا ماڻهو - ياد رکو رب خدا، تنهنجو بادشاهه!
پنهنجي دل ۾ رکو، هڪ رب ۾ توهان جون اميدون. اي نانڪ، تنهنجو درد، شڪ ۽ خوف ختم ٿي ويندا. ||1||
اشتاپدي:
انسانن تي ڀروسو بيڪار آهي - اهو چڱي طرح ڄاڻو.
عظيم عطا ڪندڙ هڪ رب خدا آهي.
سندس تحفا سان، اسان مطمئن آهيون،
۽ اسان کي اڃا اڃ نه لڳي.
هڪڙو رب پاڻ ناس ڪري ٿو ۽ بچائي به ٿو.
فاني مخلوق جي هٿ ۾ ڪجهه به ناهي.
هن جي حڪم کي سمجهي، اتي امن آهي.
تنهن ڪري هن جو نالو وٺو، ۽ ان کي پنهنجي هار وانگر پائڻ.
ياد رکو ، ياد ڪريو ، ياد رکو خدا کي مراقبي ۾.
اي نانڪ، تنهنجي راهه ۾ ڪا به رڪاوٽ نه ايندي. ||1||
پنهنجي ذهن ۾ بي مثال رب جي ساراهه ڪريو.
اي منهنجا ذهن، هن کي پنهنجو حقيقي پيشو بنايو.
پنهنجي زبان کي پاڪ ٿيڻ ڏي، امرت ۾ پيئي.