सुखमनी साहिब

(पुटः: 55)

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦ ਮਿਥਿਆ ਕਹਤ ॥

संत का दोखी सद मिथिआ कहत ॥

सन्तस्य निन्दकः नित्यं मृषा वदति।

ਕਿਰਤੁ ਨਿੰਦਕ ਕਾ ਧੁਰਿ ਹੀ ਪਇਆ ॥

किरतु निंदक का धुरि ही पइआ ॥

निन्दकस्य भाग्यं कालादौ एव पूर्वनिर्धारितम्।

ਨਾਨਕ ਜੋ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਥਿਆ ॥੬॥

नानक जो तिसु भावै सोई थिआ ॥६॥

हे नानक यद् ईश्वरस्य इच्छा प्रसन्नं भवति तत् सम्भवति। ||६||

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਬਿਗੜ ਰੂਪੁ ਹੋਇ ਜਾਇ ॥

संत का दोखी बिगड़ रूपु होइ जाइ ॥

सन्तस्य निन्दकः विकृतः भवति।

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕਉ ਦਰਗਹ ਮਿਲੈ ਸਜਾਇ ॥

संत के दोखी कउ दरगह मिलै सजाइ ॥

सन्तस्य निन्दकः भगवतः न्यायालये स्वदण्डं प्राप्नोति।

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਸਦਾ ਸਹਕਾਈਐ ॥

संत का दोखी सदा सहकाईऐ ॥

सन्तस्य निन्दकः नित्यं लिम्बो भवति।

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਨ ਮਰੈ ਨ ਜੀਵਾਈਐ ॥

संत का दोखी न मरै न जीवाईऐ ॥

न म्रियते, न तु जीवति ।

ਸੰਤ ਕੇ ਦੋਖੀ ਕੀ ਪੁਜੈ ਨ ਆਸਾ ॥

संत के दोखी की पुजै न आसा ॥

सन्तस्य निन्दकस्य आशाः न सिद्धाः भवन्ति।

ਸੰਤ ਕਾ ਦੋਖੀ ਉਠਿ ਚਲੈ ਨਿਰਾਸਾ ॥

संत का दोखी उठि चलै निरासा ॥

सन्तस्य निन्दकः निराशः प्रस्थायति।

ਸੰਤ ਕੈ ਦੋਖਿ ਨ ਤ੍ਰਿਸਟੈ ਕੋਇ ॥

संत कै दोखि न त्रिसटै कोइ ॥

सन्तं निन्दन् न कश्चित् तृप्तिं लभते |

ਜੈਸਾ ਭਾਵੈ ਤੈਸਾ ਕੋਈ ਹੋਇ ॥

जैसा भावै तैसा कोई होइ ॥

यथा भगवन्तं प्रीणति तथा जनाः भवन्ति;

ਪਇਆ ਕਿਰਤੁ ਨ ਮੇਟੈ ਕੋਇ ॥

पइआ किरतु न मेटै कोइ ॥

न कश्चित् तेषां पूर्वकर्माणि मेटयितुं शक्नोति।

ਨਾਨਕ ਜਾਨੈ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥੭॥

नानक जानै सचा सोइ ॥७॥

नानक सत्येश्वर एव सर्वान् जानाति। ||७||

ਸਭ ਘਟ ਤਿਸ ਕੇ ਓਹੁ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥

सभ घट तिस के ओहु करनैहारु ॥

सर्वाणि हृदयानि तस्य एव; स एव प्रजापतिः ।

ਸਦਾ ਸਦਾ ਤਿਸ ਕਉ ਨਮਸਕਾਰੁ ॥

सदा सदा तिस कउ नमसकारु ॥

नित्यं नित्यं तं नमामि आदरपूर्वकम् ।

ਪ੍ਰਭ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਕਰਹੁ ਦਿਨੁ ਰਾਤਿ ॥

प्रभ की उसतति करहु दिनु राति ॥

ईश्वरस्य स्तुतिं कुरुत, दिवारात्रौ।

ਤਿਸਹਿ ਧਿਆਵਹੁ ਸਾਸਿ ਗਿਰਾਸਿ ॥

तिसहि धिआवहु सासि गिरासि ॥

तं ध्यात्वा प्रत्येकं निःश्वासेन, अन्नस्य च खण्डेन च।

ਸਭੁ ਕਛੁ ਵਰਤੈ ਤਿਸ ਕਾ ਕੀਆ ॥

सभु कछु वरतै तिस का कीआ ॥

सर्वं यथा इच्छति तथा भवति।

ਜੈਸਾ ਕਰੇ ਤੈਸਾ ਕੋ ਥੀਆ ॥

जैसा करे तैसा को थीआ ॥

यथा सः इच्छति तथा जनाः भवन्ति।

ਅਪਨਾ ਖੇਲੁ ਆਪਿ ਕਰਨੈਹਾਰੁ ॥

अपना खेलु आपि करनैहारु ॥

स्वयं नाटकं स एव नटः ।