Ang maninirang-puri sa Santo ay walang kapayapaan.
Ang maninirang-puri sa Santo ay walang lugar na pahingahan.
O Nanak, kung ito ay nalulugod sa Santo, kung gayon kahit na ang gayong tao ay maaaring sumanib sa pagkakaisa. ||4||
Ang maninirang-puri sa Santo ay bumagsak sa kalagitnaan.
Ang maninirang-puri sa Santo ay hindi makakamit ang kanyang mga gawain.
Ang maninirang-puri sa Santo ay gumagala sa ilang.
Ang maninirang-puri sa Santo ay naligaw sa kapanglawan.
Ang maninirang-puri sa Santo ay walang laman sa loob,
parang bangkay ng patay, walang hininga ng buhay.
Ang maninirang-puri sa Santo ay walang pamana.
Siya mismo ang dapat kumain ng kanyang itinanim.
Ang maninirang-puri sa Santo ay hindi maliligtas ng sinuman.
O Nanak, kung ito ay nakalulugod sa Santo, kung gayon maging siya ay maaaring maligtas. ||5||
Ang maninirang-puri sa Santo ay umiiyak nang ganito
parang isda, wala sa tubig, namimilipit sa hirap.
Ang naninirang-puri sa Santo ay nagugutom at hindi nabubusog,
dahil ang apoy ay hindi nasisiyahan sa panggatong.
Ang naninirang-puri sa Santo ay naiwang nag-iisa,
tulad ng kahabag-habag na baog na tangkay ng linga na iniwan sa bukid.
Ang maninirang-puri sa Santo ay walang pananampalataya.