Faightear an tslánaithe, a Nanac, trí Ainm an Aon Tiarna a chanadh. ||1||
An té atá dea-bhéasach ní ceart go mbeadh sé ar neamhní;
tá Solas Dé i ngach croí.
Cén fáth ar chóir go mbeadh duine ar bith bródúil as a bheith saibhir?
Is é an saibhreas go léir a bhronntanais.
Is féidir laoch mór a thabhairt air féin,
ach gan Cumhacht Dé, cad is féidir le duine ar bith a dhéanamh?
Duine a bhíonn ag brags faoi thabhairt do charthanachtaí
breithneoidh an Tabharthóir Mór gur amadán é.
Duine atá, ag Gráinne Ghúrú, leigheas ón ngalar ego
- A Nanak, tá an duine sin sláintiúil go deo. ||2||
Mar tá pálás tacaithe ag a philéar,
mar sin tacaíonn Focal an Ghúrú leis an intinn.
Mar is féidir le cloch a chuirtear i mbád trasna na habhann,
is amhlaidh atá an bás a shábháil, greim a fháil ar Chosa an Ghúrú.
Mar tá an dorchadas soilsithe ag an lampa,
is amhlaidh a thagann bláth ar an intinn, ag féachaint ar Fhís Bheannaithe Dharshan an Ghúrú.
Faightear an cosán tríd an bhfásach mór tré cheangailt leis an Saadh Sangat .i.
Cuideachta na Naomh, agus solas duine ag taitneamh.
Iarraim deannaigh chos na Naomh sin;