راگ سورت، ڀڳت روي داس جيئي جو ڪلام:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
جڏهن مان پنهنجي انا ۾ آهيان، تڏهن تون مون سان گڏ ناهين. هاڻي جڏهن تون مون سان گڏ آهين ته منهنجي اندر ۾ ڪا به انا نه رهي.
واءُ شايد وڏي سمنڊ ۾ وڏيون لهرون اٿاري، پر اهي رڳو پاڻيءَ ۾ پاڻي آهن. ||1||
اي منهنجا مالڪ، مان اهڙي بيوقوف بابت ڇا چئي سگهان ٿو؟
شيون نه آهن جيئن اهي نظر اچن ٿا. ||1||روڪ||
اهو بادشاهه وانگر آهي، جيڪو پنهنجي تخت تي سمهي ٿو، ۽ خواب ڏسي ٿو ته هو هڪ فقير آهي.
هن جي بادشاهي برقرار آهي، پر ان کان جدا ٿي، هو ڏک ۾ مبتلا آهي. منهنجي به اها حالت آهي. ||2||
جهڙيءَ ريت رسيءَ جي ڪهاڻيءَ کي غلطيءَ سان نانگ سمجھيو ويو آهي، اهو راز هاڻي مون کي سمجهايو ويو آهي.
گھڻا ڪنگڻ وانگر، جن کي مون غلطيءَ سان سونا سمجھيو ھو. هاڻي، مان اهو نه ٿو چوان جيڪو مون چيو هو. ||3||
هڪ رب ڪيترن ئي شڪلين ۾ پکڙيل آهي. هو پاڻ کي سڀني دلين ۾ مزو ڏئي ٿو.
روي داس چوي ٿو، رب اسان جي هٿن ۽ پيرن کان وڌيڪ ويجهو آهي. جيڪو هوندو، هوندو. ||4||1||
سورٿ ڪنهن شيءِ تي اهڙو پختو يقين رکڻ جو احساس ڏياري ٿو جيڪو توهان تجربو ورجائڻ چاهيو ٿا. حقيقت ۾ يقين جو اهو احساس ايترو مضبوط آهي ته توهان مومن بڻجي وڃو ۽ ان عقيدي جي زندگي گذاريو. سورٺ جو ماحول ايترو ته طاقتور آهي جو آخر ۾ سڀ کان وڌيڪ جواب نه ڏيندڙ ٻڌندڙ به متوجه ٿيندو آهي.