ਹੁਮਕਨਾਮਾ/HUKAMNAMA

ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
ਸਿਰੁ ਖੋਹਾਇ ਪੀਅਹਿ ਮਲਵਾਣੀ ਜੂਠਾ ਮੰਗਿ ਮੰਗਿ ਖਾਹੀ ॥
ਫੋਲਿ ਫਦੀਹਤਿ ਮੁਹਿ ਲੈਨਿ ਭੜਾਸਾ ਪਾਣੀ ਦੇਖਿ ਸਗਾਹੀ ॥
ਭੇਡਾ ਵਾਗੀ ਸਿਰੁ ਖੋਹਾਇਨਿ ਭਰੀਅਨਿ ਹਥ ਸੁਆਹੀ ॥
ਮਾਊ ਪੀਊ ਕਿਰਤੁ ਗਵਾਇਨਿ ਟਬਰ ਰੋਵਨਿ ਧਾਹੀ ॥
ਓਨਾ ਪਿੰਡੁ ਨ ਪਤਲਿ ਕਿਰਿਆ ਨ ਦੀਵਾ ਮੁਏ ਕਿਥਾਊ ਪਾਹੀ ॥
ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਦੇਨਿ ਨ ਢੋਈ ਬ੍ਰਹਮਣ ਅੰਨੁ ਨ ਖਾਹੀ ॥
ਸਦਾ ਕੁਚੀਲ ਰਹਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਮਥੈ ਟਿਕੇ ਨਾਹੀ ॥
ਝੁੰਡੀ ਪਾਇ ਬਹਨਿ ਨਿਤਿ ਮਰਣੈ ਦੜਿ ਦੀਬਾਣਿ ਨ ਜਾਹੀ ॥
ਲਕੀ ਕਾਸੇ ਹਥੀ ਫੁੰਮਣ ਅਗੋ ਪਿਛੀ ਜਾਹੀ ॥
ਨਾ ਓਇ ਜੋਗੀ ਨਾ ਓਇ ਜੰਗਮ ਨਾ ਓਇ ਕਾਜੀ ਮੁੰਲਾ ॥
ਦਯਿ ਵਿਗੋਏ ਫਿਰਹਿ ਵਿਗੁਤੇ ਫਿਟਾ ਵਤੈ ਗਲਾ ॥
ਜੀਆ ਮਾਰਿ ਜੀਵਾਲੇ ਸੋਈ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ਰਖੈ ॥
ਦਾਨਹੁ ਤੈ ਇਸਨਾਨਹੁ ਵੰਜੇ ਭਸੁ ਪਈ ਸਿਰਿ ਖੁਥੈ ॥
ਪਾਣੀ ਵਿਚਹੁ ਰਤਨ ਉਪੰਨੇ ਮੇਰੁ ਕੀਆ ਮਾਧਾਣੀ ॥
ਅਠਸਠਿ ਤੀਰਥ ਦੇਵੀ ਥਾਪੇ ਪੁਰਬੀ ਲਗੈ ਬਾਣੀ ॥
ਨਾਇ ਨਿਵਾਜਾ ਨਾਤੈ ਪੂਜਾ ਨਾਵਨਿ ਸਦਾ ਸੁਜਾਣੀ ॥
ਮੁਇਆ ਜੀਵਦਿਆ ਗਤਿ ਹੋਵੈ ਜਾਂ ਸਿਰਿ ਪਾਈਐ ਪਾਣੀ ॥
ਨਾਨਕ ਸਿਰਖੁਥੇ ਸੈਤਾਨੀ ਏਨਾ ਗਲ ਨ ਭਾਣੀ ॥
ਵੁਠੈ ਹੋਇਐ ਹੋਇ ਬਿਲਾਵਲੁ ਜੀਆ ਜੁਗਤਿ ਸਮਾਣੀ ॥
ਵੁਠੈ ਅੰਨੁ ਕਮਾਦੁ ਕਪਾਹਾ ਸਭਸੈ ਪੜਦਾ ਹੋਵੈ ॥
ਵੁਠੈ ਘਾਹੁ ਚਰਹਿ ਨਿਤਿ ਸੁਰਹੀ ਸਾ ਧਨ ਦਹੀ ਵਿਲੋਵੈ ॥
ਤਿਤੁ ਘਿਇ ਹੋਮ ਜਗ ਸਦ ਪੂਜਾ ਪਇਐ ਕਾਰਜੁ ਸੋਹੈ ॥
ਗੁਰੂ ਸਮੁੰਦੁ ਨਦੀ ਸਭਿ ਸਿਖੀ ਨਾਤੈ ਜਿਤੁ ਵਡਿਆਈ ॥
ਨਾਨਕ ਜੇ ਸਿਰਖੁਥੇ ਨਾਵਨਿ ਨਾਹੀ ਤਾ ਸਤ ਚਟੇ ਸਿਰਿ ਛਾਈ ॥੧॥

salok mahalaa 1 |
sir khohaae peeeh malavaanee jootthaa mang mang khaahee |
fol fadeehat muhi lain bharraasaa paanee dekh sagaahee |
bheddaa vaagee sir khohaaein bhareean hath suaahee |
maaoo peeaoo kirat gavaaein ttabar rovan dhaahee |
onaa pindd na patal kiriaa na deevaa mue kithaaoo paahee |
atthasatth teerath den na dtoee brahaman an na khaahee |
sadaa kucheel raheh din raatee mathai ttike naahee |
jhunddee paae bahan nit maranai darr deebaan na jaahee |
lakee kaase hathee funman ago pichhee jaahee |
naa oe jogee naa oe jangam naa oe kaajee munlaa |
day vigoe fireh vigute fittaa vatai galaa |
jeea maar jeevaale soee avar na koee rakhai |
daanahu tai isanaanahu vanje bhas pee sir khuthai |
paanee vichahu ratan upane mer keea maadhaanee |
atthasatth teerath devee thaape purabee lagai baanee |
naae nivaajaa naatai poojaa naavan sadaa sujaanee |
mueaa jeevadiaa gat hovai jaan sir paaeeai paanee |
naanak sirakhuthe saitaanee enaa gal na bhaanee |
vutthai hoeaai hoe bilaaval jeea jugat samaanee |
vutthai an kamaad kapaahaa sabhasai parradaa hovai |
vutthai ghaahu chareh nit surahee saa dhan dahee vilovai |
tit ghie hom jag sad poojaa peaai kaaraj sohai |
guroo samund nadee sabh sikhee naatai jit vaddiaaee |
naanak je sirakhuthe naavan naahee taa sat chatte sir chhaaee |1|

ਵਿਆਖਿਆ

- ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, ਅੰਗ : 149-150

(ਇਹ ਸਰੇਵੜੇ ਜੀਵ-ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਵਹਿਮ ਵਿਚ) ਸਿਰ (ਦੇ ਵਾਲ) ਪੁਟਾ ਕੇ (ਕਿ ਕਿਤੇ ਜੂਆਂ ਨਾ ਪੈ ਜਾਣ) ਮੈਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੂਠੀ ਰੋਟੀ ਮੰਗ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ;
(ਆਪਣੇ) ਪਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਫੋਲ ਕੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚ (ਗੰਦੀ) ਹਵਾੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵੇਖ ਕੇ (ਇਸ ਤੋਂ) ਸੰਗਦੇ ਹਨ (ਭਾਵ, ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਵਰਤਦੇ)।
ਭੇਡਾਂ ਵਾਂਗ ਸਿਰ (ਦੇ ਵਾਲ) ਪੁਟਾਂਦੇ ਹਨ, (ਵਾਲ ਪੁੱਟਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ) ਹੱਥ ਸੁਆਹ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮਾਪਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕੀਤਾ ਕੰਮ (ਭਾਵ, ਹੱਥੀਂ ਕਮਾਈ ਕਰ ਕੇ ਟੱਬਰ ਪਾਲਣ ਦਾ ਕੰਮ) ਛੱਡ ਬੈਠਦੇ ਹਨ (ਇਸ ਲਈ) ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਟੱਬਰ ਢਾਹਾਂ ਮਾਰ ਮਾਰ ਰੋਂਦੇ ਹਨ।
(ਇਹ ਲੋਕ ਤਾਂ ਇਉਂ ਗਵਾਇਆ, ਅੱਗੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਹਾਲ ਸੁਣੋ) ਨਾ ਤਾਂ ਹਿੰਦੂ-ਮਤ ਅਨੁਸਾਰ (ਮਰਨ ਪਿੱਛੋਂ) ਪਿੰਡ ਪੱਤਲ ਕਿਰਿਆ ਦੀਵਾ ਆਦਿਕ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਥੇ ਜਾ ਪੈਂਦੇ ਹਨ (ਭਾਵ ਪਰਲੋਕ ਸਵਾਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਆਹਰ ਨਹੀਂ ਹੈ)।
(ਹਿੰਦੂਆਂ ਦੇ) ਅਠਾਹਠ ਤੀਰਥ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਢੋਈ ਨਹੀਂ ਦੇਂਦੇ (ਭਾਵ ਹਿੰਦੂਆਂ ਵਾਂਗ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ), ਬ੍ਰਾਹਮਣ (ਇਹਨਾਂ ਦਾ) ਅੰਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ (ਭਾਵ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ)।
ਸਦਾ ਦਿਨ ਰਾਤ ਬੜੇ ਗੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਮੱਥੇ ਉਤੇ ਤਿਲਕ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦੇ (ਭਾਵ, ਨ੍ਹਾ ਧੋ ਕੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ)।
ਸਦਾ ਧੌਣ ਸੁੱਟ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਰਨ ਦਾ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ (ਭਾਵ, ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਆਤਮਕ ਹੁਲਾਰਾ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹੈ)। ਕਿਸੇ ਸਤਸੰਗ ਆਦਿਕ ਵਿਚ ਭੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਲੱਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਲੇ ਬੱਧੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਚਉਰੀਆਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਤੇ (ਜੀਵ-ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ) ਇੱਕ ਕਤਾਰ ਵਿਚ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋਗੀਆਂ ਵਾਲੀ ਰਹੁਰੀਤ, ਨਾ ਜੰਗਮਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਨਾ ਕਾਜ਼ੀ ਮੌਲਵੀਆਂ ਵਾਲੀ।
ਰੱਬ ਵੱਲੋਂ (ਭੀ) ਖੁੰਝੇ ਹੋਏ ਭਟਕਦੇ ਹਨ (ਭਾਵ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਬੰਦਗੀ ਵਿਚ ਭੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ਰਧਾ ਨਹੀਂ) ਇਹ ਸਾਰਾ ਆਵਾ ਹੀ ਊਤਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
(ਇਹ ਵਿਚਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ) ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜੀਵਾਲਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ (ਜੀਊਂਦਾ) ਰੱਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
(ਜੀਵ-ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਵਹਿਣ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ, ਕਿਰਤ ਕਮਾਈ ਛੱਡ ਕੇ) ਇਹ ਦਾਨ ਅਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਵਾਂਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਸੁਆਹ ਪਈ ਅਜਿਹੇ ਖੁੱਥੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਉੱਤੇ।
(ਇਹ ਲੋਕ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ) ਸੁਮੇਰ ਪਰਬਤ ਨੂੰ ਮਧਾਣੀ ਬਣਾ ਕੇ (ਸਮੁੰਦਰ ਰਿੜਕਿਆ ਦੀ) ਤਦੋਂ (ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ) ਹੀ ਰਤਨ ਨਿਕਲੇ ਸਨ (ਭਾਵ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤਾਂ ਲੋਕ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬੇਅੰਤ ਕੀਮਤੀ ਪਦਾਰਥ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਖ਼ਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਵੜਿਆਂ ਹੀ ਨਿਕਲਣਗੇ)।
(ਪਾਣੀ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ ਹੀ) ਦੇਵਤਿਆ ਲਈ ਅਠਾਰਹ ਤੀਰਥ ਬਣਾਏ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਬ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਕਥਾ-ਵਾਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਨਮਾਜ਼ ਪੜ੍ਹੀਦੀ ਹੈ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਹੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਚੱਜੇ ਬੰਦੇ ਨਿੱਤ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੁਅੱਛ ਹਾਲਤ ਤਾਂ ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਪਰ ਹੇ ਨਾਨਕ! ਇਹ ਸਿਰ-ਖੁੱਥੇ ਅਜਿਹੇ ਉਲਟੇ ਰਾਹ ਪਏ ਹਨ (ਅਜਿਹੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹਨ) ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗੀ।
(ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਬਰਕਤਾਂ ਤੱਕੋ) ਮੀਂਹ ਪਿਆਂ (ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ) ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜੀਵਨ ਜੁਗਤਿ ਹੀ (ਪਾਣੀ ਵਿਚ) ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮੀਂਹ ਪਿਆਂ ਅੰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਮਾਦ ਉੱਗਦਾ ਹੈ, ਕਪਾਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਭਨਾਂ ਦਾ ਪੜਦਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਮੀਂਹ ਪਿਆਂ (ਉੱਗਿਆ) ਘਾਹ ਗਾਈਆਂ ਚੁਗਦੀਆਂ ਹਨ (ਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਬਣਿਆ) ਦਹੀਂ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਨਾਨੀ ਰਿੜਕਦੀ ਹੈ (ਤੇ ਘਿਉ ਬਣਾਂਦੀ ਹੈ)।
ਉਸ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹੀ ਸਦਾ ਹੋਮ-ਜੱਗ ਪੂਜਾ ਆਦਿਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਘਿਉ ਪਿਆਂ ਹੀ ਹਰੇਕ ਕਾਰਜ ਸੋਭਦਾ ਹੈ।
(ਇਕ ਹੋਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਭੀ ਹੈ) ਸਤਿਗੁਰੂ (ਮਾਨੋ) ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ (ਮਾਨੋ) ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, (ਇਸ ਗੁਰ-ਸਿੱਖਿਆ) ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ (ਭਾਵ, ਸੁਰਤ ਜੋੜਨ ਨਾਲ) ਵਡਿਆਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜੇ ਇਹ ਸਿਰ-ਖੁੱਥੇ (ਇਸ 'ਨਾਮ'-ਜਲ ਵਿਚ) ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਨਿਰੀ ਮੁਕਾਲਖ ਹੀ ਖੱਟਦੇ ਹਨ ॥੧॥

Explanation

- Guru Nanak Dev Ji, Page : 149-150

Salok, First Mehl:
They pluck the hair out of their heads, and drink in filthy water; they beg endlessly and eat the garbage which others have thrown away.
They spread manure, they suck in rotting smells, and they are afraid of clean water.
Their hands are smeared with ashes, and the hair on their heads is plucked out-they are like sheep!
They have renounced the lifestyle of their mothers and fathers, and their families and relatives cry out in distress.
No one offers the rice dishes at their last rites, and no one lights the lamps for them. After their death, where will they be sent?
The sixty-eight sacred shrines of pilgrimage give them no place of protection, and no Brahmin will eat their food.
They remain polluted forever, day and night; they do not apply the ceremonial tilak mark to their foreheads.
They sit together in silence, as if in mourning; they do not go to the Lord's Court.
With their begging bowls hanging from their waists, and their fly-brushes in their hands, they walk along in single file.
They are not Yogis, and they are not Jangams, followers of Shiva. They are not Qazis or Mullahs.
Ruined by the Merciful Lord, they wander around in disgrace, and their entire troop is contaminated.
The Lord alone kills and restores to life; no one else can protect anyone from Him.
They go without giving alms or any cleansing baths; their shaven heads become covered with dust.
The jewel emerged from the water, when the mountain of gold was used to churn it.
The gods established the sixty-eight sacred shrines of pilgrimage, where the festivals are celebrated and hymns are chanted.
After bathing, the Muslims recite their prayers, and after bathing, the Hindus perform their worship services. The wise always take cleansing baths.
At the time of death, and at the time of birth, they are purified, when water is poured on their heads.
O Nanak, the shaven-headed ones are devils. They are not pleased to hear these words.
When it rains, there is happiness. Water is the key to all life.
When it rains, the corn grows, and the sugar cane, and the cotton, which provides clothing for all.
When it rains, the cows always have grass to graze upon, and housewives can churn the milk into butter.
With that ghee, sacred feasts and worship services are performed; all these efforts are blessed.
The Guru is the ocean, and all His Teachings are the river. Bathing within it, glorious greatness is obtained.
O Nanak, if the shaven-headed ones do not bathe, then seven handfuls of ashes are upon their heads. ||1||

Explicación

- Guru Nanak Dev Ji, Página : 149-150

Slok, Mejl Guru Nanak, Primer Canal Divino.
Los que se razuran la cabeza, toman el agua del desagüe y piden pan viejo para comer.
Recolectan la inmundicia, inhalan olores fétidos y aborrecen el agua limpia:
¡qué tontos son! Como borregos mantienen sus cabezas pelonas y sus manos negras por las cenizas.
Renuncian a las costumbres de sus ancestros, y sus parientes se lamentan.
Nadie ofrece bolas de arroz servidas en platos de hojas, como es la costumbre, cuando mueren, ni tampoco se les prenden veladoras de barro. Para ellos no se hacen los ritos funerarios; oh, ¿en dónde irán a caer?
Ningún brahmán come de su pan, ni les es ofrecido asilo en los lugares santos.
No son untados en su frente y están siempre desaseados.
Agazapados en silencio están sentados en luto, y no van a la Verdadera Corte.
Con un plato para pedir limosna, colgando de un lado, y una escoba en las manos para barrer los insectos del camino para no lastimarlos, caminan uno tras el otro.
No son ni Yoguis, ni Yangams siguiendo a Shiva, ni devotos del Corán, ni musulmanes.
Andan por aquí y por allá, perdidos para el Señor; devastado está todo su bando.
Él, el Señor, solamente sostiene o destruye; nadie más puede salvar la vida.
Aquél que anda sin lavarse, tratando de no lastimar ninguna manifestación de vida, y no practica la Verdadera Compasión, oh, ¡cenizas caigan sobre su rasurada cabeza!
Del agua salieron las joyas cuando el mar fue agitado con el palo de la montaña de oro.
En las orillas de los ríos hay sesenta y ocho lugares santos de peregrinaje, sitios de congresos y festivales religiosos.
Después de bañarse uno dice sus oraciones; los sabios se limpian siempre con un baño.
Al nacer y también al morir, los hombres son lavados para darles consuelo.
Pero estos calvos malvados no son complacidos con esto.
Cuando llueve, hay alegría en todas partes; en el agua está la esencia de toda vida.
Es la lluvia que hace que crezca la comida, el azúcar y el algodón con lo que nos cubrimos todos.
Cuando llueve, la vaca tiene abundante pastura, y el ama de casa puede hacer mantequilla de la leche.
Y de ahí sale también una abundante mantequilla clarificada, “guí”, con la cual adornamos las fiestas y ceremonias religiosas.
El Guru es el Océano y sus Palabras los Ríos, bañándose en ellos uno es Glorificado.
Dice Nanak, aquéllos de cabezas calvas que no se bañan, oh, ¡que el polvo caiga sobre sus cabezas! (1)

Explication

- Guru Nanak Dev Ji, Page : 149-150

Shalok, mehl d'abord:
Ils saisit la chevelure de la tête, et à boire dans l'eau sale; ils mendient sans cesse et de manger les ordures que d'autres ont jeté।
Ils l'épandage de fumier, ils sucent en pourriture des odeurs, et ils ont peur de l'eau propre।
Leurs mains sont tachées de cendres, et les cheveux sur la tête est arraché, ils sont comme des moutons!
Ils ont renoncé à la vie de leurs pères et mères, leurs familles et leurs proches crient en détresse।
Personne ne propose les plats de riz à leurs derniers sacrements, et on n'allume pas les lampes pour eux। Après leur mort, où seront-ils envoyés?
Les soixante-huit sanctuaires sacrés de pèlerinage ne leur donnent pas lieu de protection, et aucun brahmane mangent leur nourriture।
Ils restent pollués à jamais, jour et nuit, ils ne s'appliquent pas la marque tilak cérémonie à leur front।
Ils sont assis en silence, comme en deuil, ils ne vont pas à la cour du seigneur।
Avec leur sébile suspendue à leur ceinture, et leur volent-brosses à la main, ils marchent en file indienne le long।
Ils ne sont pas les yogis, et ils ne sont pas jangams, les adeptes de Shiva। Ils ne sont pas Qazis ou mollahs।
Ruiné par le seigneur miséricordieux, ils errent dans la disgrâce, et leur troupe entière est contaminée।
Le seigneur elle seule, tue et rend la vie; personne ne peut protéger quiconque de lui।
Ils vont sans donner l'aumône ou des bains de nettoyage, leur crâne rasé se couvrent de poussière।
Le joyau sorti de l'eau, quand la montagne d'or a été utilisé pour le battre।
Les dieux établi les soixante-huit sanctuaires de pèlerinage, où les fêtes sont célébrées et les hymnes sont chantés।
Après le bain, les musulmans récitent leurs prières, et après la baignade, les Hindous s'acquitter de leurs services de culte। Les sages ont toujours le nettoyage des bains।
Au moment de la mort, et au moment de la naissance, ils sont purifiés, lorsque l'eau est versée sur leurs têtes।
Nanak O, les crânes rasés sont des démons। Ils ne sont pas heureux d'entendre ces mots।
Quand il pleut, il ya du bonheur। L'eau est la clé de toute vie।
Quand il pleut, le maïs pousse, et la canne à sucre et le coton, qui fournit des vêtements pour tous।
Quand il pleut, les vaches ont toujours herbe à brouter sur, et les ménagères peuvent le taux de désabonnement du lait en beurre।
Avec cette ghee, fêtes sacrées et des services de culte sont effectuées; tous ces efforts sont bénis।
Le gourou est l'océan, et tous ses enseignements sont la rivière। Baignade en son sein, la grandeur glorieuse est obtenu।
Nanak O, si les crânes rasés ne pas se baigner, puis sept poignées de cendres sont sur leurs têtes। । । 1 । ।

Erläuterung

- Guru Nanak Dev Ji, Page : 149-150

Salok, Erster Mehl:
Sie reißen sich die Haare aus, trinken schmutziges Wasser, betteln unentwegt und essen den Müll, den andere weggeworfen haben.
Sie verteilen Mist, saugen Fäulnisgeruch ein und haben Angst vor sauberem Wasser.
Ihre Hände sind mit Asche beschmiert und die Haare auf ihren Köpfen sind ausgerissen – sie sind wie Schafe!
Sie haben den Lebensstil ihrer Mütter und Väter aufgegeben und ihre Familien und Angehörigen schreien verzweifelt auf.
Niemand bietet ihnen bei ihrer Sterbesakramentalität Reisgerichte an und niemand zündet die Lampen für sie an. Wohin werden sie nach ihrem Tod geschickt?
Die achtundsechzig heiligen Pilgerstätten bieten ihnen keinen Schutz, und kein Brahmane isst ihr Essen.
Sie bleiben für immer verunreinigt, Tag und Nacht; sie tragen nicht das zeremonielle Tilak-Zeichen auf ihrer Stirn.
Sie sitzen schweigend zusammen, als würden sie trauern; sie gehen nicht zum Gerichtshof des Herrn.
Mit ihren Bettelschalen an der Hüfte und den Fliegenbürsten in den Händen gehen sie hintereinander her.
Sie sind keine Yogis und auch keine Jangams, keine Anhänger Shivas. Sie sind auch keine Qazis oder Mullahs.
Vom barmherzigen Herrn verdorben, wandern sie in Schande umher und ihre gesamte Truppe ist verseucht.
Nur der Herr tötet und erweckt wieder zum Leben; niemand sonst kann jemanden vor ihm beschützen.
Sie geben weder Almosen noch nehmen sie ein reinigendes Bad. Ihre rasierten Köpfe werden mit Staub bedeckt.
Der Edelstein entstand aus dem Wasser, als er mit dem Berg aus Gold aufgewühlt wurde.
Die Götter errichteten 68 heilige Pilgerstätten, wo Feste gefeiert und Hymnen gesungen werden.
Nach dem Baden sprechen die Muslime ihre Gebete und nach dem Baden führen die Hindus ihre Gottesdienste durch. Die Weisen nehmen immer reinigende Bäder.
Zum Zeitpunkt des Todes und zum Zeitpunkt der Geburt werden sie gereinigt, indem Wasser über ihren Kopf gegossen wird.
O Nanak, die Glatzköpfe sind Teufel. Sie sind nicht erfreut, diese Worte zu hören.
Wenn es regnet, herrscht Glück. Wasser ist der Schlüssel zu allem Leben.
Wenn es regnet, wächst der Mais, das Zuckerrohr und die Baumwolle, die Kleidung für alle liefert.
Wenn es regnet, haben die Kühe immer Gras zum Grasen und die Hausfrauen können die Milch zu Butter verarbeiten.
Mit diesem Ghee werden heilige Feste und Gottesdienste durchgeführt; alle diese Bemühungen werden gesegnet.
Der Guru ist der Ozean und alle seine Lehren sind der Fluss. Wer darin badet, erlangt herrliche Größe.
O Nanak, wenn die Glatzköpfigen nicht baden, dann sollen sieben Handvoll Asche auf ihr Haupt fallen. ||1||

Explicação

- Guru Nanak Dev Ji, Page : 149-150

Salok, Primeiro Mehl:
Eles arrancam os cabelos da cabeça e bebem água suja; eles imploram sem parar e comem o lixo que outros jogaram fora.
Eles espalham esterco, sugam cheiros podres e têm medo de água limpa.
Suas mãos estão manchadas de cinza e os cabelos de suas cabeças foram arrancados – eles são como ovelhas!
Eles renunciaram ao estilo de vida das suas mães e dos seus pais, e as suas famílias e parentes gritam de angústia.
Ninguém oferece os pratos de arroz em seus últimos ritos, e ninguém acende as lâmpadas para eles. Após a sua morte, para onde serão enviados?
Os sessenta e oito santuários sagrados de peregrinação não lhes dão nenhum lugar de proteção e nenhum brâmane comerá sua comida.
Eles permanecem poluídos para sempre, dia e noite; eles não aplicam a marca cerimonial do tilak na testa.
Eles sentam-se juntos em silêncio, como se estivessem de luto; eles não vão para a Corte do Senhor.
Com as tigelas de mendicância penduradas na cintura e os pincéis nas mãos, eles caminham em fila indiana.
Eles não são Yogis e não são Jangams, seguidores de Shiva. Eles não são Qazis ou Mullahs.
Arruinados pelo Senhor Misericordioso, eles vagam em desgraça e toda a sua tropa é contaminada.
Só o Senhor mata e restaura a vida; ninguém mais pode proteger ninguém Dele.
Eles vão sem dar esmolas nem banhos de limpeza; suas cabeças raspadas ficam cobertas de poeira.
joia emergiu da água, quando a montanha de ouro foi usada para agitá-la.
Os deuses estabeleceram os sessenta e oito santuários sagrados de peregrinação, onde as festas são celebradas e os hinos são cantados.
Após o banho, os muçulmanos recitam suas orações e, após o banho, os hindus realizam seus cultos. Os sábios sempre tomam banhos de limpeza.
Na hora da morte, e na hora do nascimento, eles são purificados, quando água é derramada sobre suas cabeças.
Ó Nanak, os de cabeça raspada são demônios. Eles não ficam satisfeitos em ouvir essas palavras.
Quando chove, há felicidade. A água é a chave para toda a vida.
Quando chove cresce o milho, a cana-de-açúcar e o algodão, que dá roupa para todos.
Quando chove, as vacas sempre têm capim para pastar e as donas de casa podem transformar o leite em manteiga.
Com esse ghee, são realizadas festas sagradas e serviços de adoração; todos esses esforços são abençoados.
Guru é o oceano e todos os Seus Ensinamentos são o rio. Banhando-se nele, obtém-se uma grandeza gloriosa.
Ó Nanak, se os de cabeça raspada não tomarem banho, então sete punhados de cinzas estarão sobre suas cabeças. ||1||

व्याख्या

- ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ, आंग : 149-150

सलोक, प्रथम मेहल:
वे अपने सिर के बाल नोचते हैं, गंदा पानी पीते हैं, लगातार भीख मांगते हैं और दूसरों का फेंका हुआ कूड़ा-कचरा खाते हैं।
वे खाद फैलाते हैं, सड़ी हुई गंध को अपने अंदर खींचते हैं और साफ पानी से डरते हैं।
उनके हाथ राख से सने हुए हैं, और सिर के बाल नोचे हुए हैं - वे भेड़ों के समान हैं!
उन्होंने अपने माता-पिता की जीवनशैली को त्याग दिया है, और उनके परिवार और रिश्तेदार संकट में चिल्ला रहे हैं।
उनके अंतिम संस्कार में कोई चावल नहीं चढ़ाता, कोई उनके लिए दीया नहीं जलाता। मरने के बाद उन्हें कहां भेजा जाएगा?
अड़सठ पवित्र तीर्थस्थानों में भी उन्हें कोई सुरक्षा स्थान नहीं मिलता, तथा कोई भी ब्राह्मण उनका भोजन नहीं खाता।
वे दिन-रात सदैव अपवित्र रहते हैं; वे अपने माथे पर तिलक नहीं लगाते।
वे एक साथ मौन होकर बैठते हैं, मानो शोक मना रहे हों; वे भगवान के दरबार में नहीं जाते।
अपनी कमर से भिक्षापात्र लटकाए, तथा हाथों में मक्खी मारने की छड़ी लिए वे पंक्तिबद्ध होकर चलते हैं।
वे योगी नहीं हैं, वे जंगम नहीं हैं, शिव के अनुयायी नहीं हैं। वे काजी या मुल्ला नहीं हैं।
दयालु प्रभु द्वारा बर्बाद किए जाने के कारण वे अपमानित होकर इधर-उधर भटकते हैं, और उनका पूरा दल दूषित हो जाता है।
केवल प्रभु ही मारते हैं और जिलाते हैं; अन्य कोई किसी को उनसे बचा नहीं सकता।
वे बिना दान दिए या स्नान किए चले जाते हैं; उनके मुंडे हुए सिर धूल से ढक जाते हैं।
जब सोने के पहाड़ को मथकर पानी निकाला गया तो यह रत्न पानी से निकला।
देवताओं ने अड़सठ पवित्र तीर्थस्थान स्थापित किये, जहां त्यौहार मनाये जाते हैं और भजन गाये जाते हैं।
मुसलमान स्नान के बाद नमाज़ पढ़ते हैं और हिंदू स्नान के बाद पूजा-पाठ करते हैं। बुद्धिमान लोग हमेशा शुद्धि स्नान करते हैं।
मृत्यु के समय तथा जन्म के समय उनके सिर पर जल डालकर उन्हें शुद्ध किया जाता है।
हे नानक! मुंडे हुए लोग शैतान हैं, वे ये शब्द सुनकर प्रसन्न नहीं होते।
जब बारिश होती है तो खुशी होती है। पानी सभी जीवन की कुंजी है।
जब वर्षा होती है, तो मक्का, गन्ना और कपास उगते हैं, जिससे सभी को वस्त्र प्राप्त होते हैं।
जब बारिश होती है, तो गायों को चरने के लिए हमेशा घास मिलती है, और गृहिणियां दूध को मथकर मक्खन बना सकती हैं।
उस घी से पवित्र भोज और पूजा-पाठ किए जाते हैं; ये सभी प्रयास धन्य हो जाते हैं।
गुरु सागर है और उनकी सारी शिक्षाएं नदी हैं। उसमें स्नान करने से महानता प्राप्त होती है।
हे नानक! यदि मुंडे हुए लोग स्नान नहीं करते, तो उनके सिर पर सात मुट्ठी राख होती है। ||१||