स शाबादः सर्वभूतानां नाभिके गहने निवसति। ईश्वरः अदृश्यः अस्ति; यत्र यत्र पश्यामि तत्र तं पश्यामि।
वायुः निरपेक्षस्य भगवतः निवासः अस्ति। तस्य गुणाः न सन्ति; तस्य सर्वे गुणाः सन्ति।
यदा सः स्वस्य अनुग्रहदृष्टिं ददाति तदा शब्दः हृदयस्य अन्तः स्थातुं आगच्छति, अन्तः संशयः च निर्मूलितः भवति।
शरीरं मनश्च निर्मलं भवति, तस्य बनिस्य निर्मलवचनेन। तस्य नाम तव मनसि निहितं भवतु।
शाबादः गुरुः, भवन्तं भयङ्करं जगत्-सागरं पारं नेतुम्। एकेश्वरमेव विद्धि इह परतः।
तस्य न रूपं न वर्णं न छाया न माया; हे नानक, शाबादं साक्षात्करो। ||५९||
दशाङ्गुलदीर्घविस्तारितस्य निःश्वासस्य आश्रमं सत्यब्रह्म सत्यं सन्यासी ।
गुरमुखः यथार्थस्य सारं वदति, मथयति च, अदृष्टं, अनन्तं भगवन्तं च साक्षात्करोति।
गुणत्रयं निर्मूलयन् शब्दं अन्तः निक्षिपति, ततः, तस्य मनः अहङ्कारात् मुक्तः भवति।
अन्तः बहिश्च सः एकमेव भगवन्तं जानाति; सः भगवतः नाम प्रेम्णा भवति।
स सुष्मणं इडां च पिङ्गलं च विज्ञायते यदा अदृष्टेश्वरः आत्मानं प्रकाशयति।
एतेषां त्रयाणां ऊर्जानालानां उपरि सत्येश्वरः नानक । सच्चिगुरवस्य शबदस्य वचनेन तेन सह विलीयते। ||६०||
रामकालीयां भावाः यथा ज्ञानी आचार्यः स्वछात्रं अनुशासयति। छात्रः शिक्षणस्य वेदनां विषये अवगतः अस्ति, परन्तु अन्ततः एतत् सर्वोत्तमस्य कृते एव इति तथ्यस्य विषये अद्यापि सचेतनः अस्ति । एवं रामकाली अस्माभिः परिचितेभ्यः सर्वेभ्यः परिवर्तनं, यत् किमपि श्रेयस्करं भविष्यति इति निश्चितं तत् प्रति प्रसारयति।